Η ντοπαμίνη εμπλέκεται στα κίνητρα, την επεξεργασία ανταμοιβής και τον έλεγχο της κίνησης.
Όταν τα επίπεδα της είναι χαμηλά, μειώνεται η ικανότητα του εγκεφάλου να αποδίδει αξία στην προσπάθεια.
Τα καθήκοντα είναι δυσκολότερα να ξεκινήσουν, ακόμα και όταν είναι φυσικά δυνατόν.
Στις αυτοκινητοδρόμους, η ντοπαμίνη υποστηρίζει ομαλή και συντονισμένη κίνηση.
Η μειωμένη ντοπαμίνη αποδυναμώνει το σήμα μεταξύ των περιοχών του εγκεφάλου που σχεδιάζουν και εκτελούν κίνηση, οδηγώντας σε πιο αργές ή λιγότερο ακριβείς κινήσεις.
Η παραγωγή ενέργειας γίνεται αναποτελεσματική.
Η ντοπαμίνη επηρεάζει τη μάθηση από την ανταμοιβή.
Όταν η σήμανση μειώνεται, η θετική ανατροφοδότηση χάνει τον αντίκτυπο, αποδυναμώνοντας την ενίσχυση της κατευθυνόμενης συμπεριφοράς στο στόχο.
Η χαμηλή ντοπαμίνη δεν αφαιρεί εντελώς την επιθυμία.
Μειώνει την ικανότητα του εγκεφάλου να μετατρέπει την πρόθεση σε δράση και διαρκή κίνηση.
Ένα από τα σημάδια που οι ειδικοί μελετούν όλο και περισσότερο αφορά την ομιλία:παύσεις, δυσκολία στην εύρεση λέξεων ή αλλαγή στη ροή του λόγου.
Αυτές οι μεταβολές δεν σημαίνουν απαραίτητα ότι κάποιος θα αναπτύξει άνοια
Η ενημέρωση βοηθά ώστε να μην αγνοούμε μικρές αλλά ουσιαστικές αλλαγές.
Loaded: 5.64%
Πώς η ομιλία αλλάζει πριν εμφανιστεί η άνοια.
Ένα σύμπτωμα – κλειδί που θα μπορούσε να αποτελεί προειδοποιητικό σημάδι της άνοιας ανακάλυψαν επιστήμονες από τα πανεπιστήμιο MIT και Cornell.
Όπως αναφέρεται στην σχετική μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Journal of Neurolinguistics», πρόκειται για έναν νέο «γνωστικό βιοδείκτη» που μπορεί να βοηθήσει σε έγκαιρη διάγνωση της άνοιας. Σημειώνουμε ότι όσο νωρίτερα υπάρχει διάγνωση της συγκεκριμένης κατάστασης, τόσο πιο αποτελεσματική μπορεί να είναι η θεραπεία
Οι επιστήμονες μελέτησαν 61 άτομα με ήπια γνωστική κατάπτωση λόγω του Αλτσχάιμερ (aMCI), τα οποία όμως δεν είχαν διαγνωστεί με άνοια (αλλά έχουν σημαντικά αυξημένη πιθανότητα να την αναπτύξουν συγκριτικά με τον γενικό πληθυσμό).
Διαπιστώθηκε ότι εμφάνιζαν ένα κοινό σύμπτωμα:
δυσκολία στην παραγωγή περίπλοκου και ιδίως αφηρημένου λόγου.
Η δυσκολία στην ομιλία πριν από την άνοια
Όπως εξήγησαν οι ερευνητές, οι συμμετέχοντες με aMCI, μπορούσαν να ερμηνεύσουν την βασική δομή των προτάσεων και την σημασία τους, όμως είχαν δυσκολίες όσον αφορά την επεξεργασία πιο αφηρημένων προτάσεων.
Ειδικότερα, η μεγαλύτερη δυσκολία εντοπίστηκε στις προτάσεις όπου υπήρχαν αντωνυμίες που συνδέονταν με πρόσωπα τα οποία δεν αναφέρονταν στις προτάσεις αυτές.
Για παράδειγμα, στην πρόταση
«Ο Γιώργος ζήτησε από την Μαρία να πάει στο σούπερ μάρκετ και αυτή πήγε», καταλαβαίνουμε μέσα από τα συμφραζόμενα ότι η λέξη «αυτή» πιθανότατα αναφέρεται στην Μαρία, ωστόσο στην πραγματικότητα αυτό δεν είναι τόσο ξεκάθαρο.
Θεωρητικά, ο Γιώργος μπορεί να ζήτησε από την Μαρία να πάει στο σούπερ μάρκετ, όμως τελικά να πήγε κάποια άλλη γυναίκα στο σούπερ μάρκετ, αντί για την Μαρία.
Οι ασθενείς, λοιπόν, με ήπια γνωστική κατάπτωση είχαν πολύ χειρότερη επίδοση συγκριτικά με τον γενικό πληθυσμό στην παραγωγή τέτοιων προτάσεων, όπου δηλαδή δεν ήταν εντελώς ξεκάθαρο εάν η εκάστοτε αντωνυμία αναφερόταν στο πρόσωπο που ήταν παρόν στην πρόταση ή σε κάποιο άλλο, εκτός της πρότασης
Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι ασθενείς έχασαν την ικανότητα να επεξεργάζονται την σύνταξη ή να παράγουν περίπλοκες προτάσεις, ούτε ότι μειώθηκε το μέγεθος του λεξιλογίου τους. Το έλλειμα εντοπίζεται όταν ο εγκέφαλος προσπαθεί να διευκρινίσει εάν πρέπει να παραμείνει μέσα στην πρόταση ή να βγει έξω από αυτήν, για να καταλάβει για πιο πρόσωπο γίνεται η συζήτηση.
Όταν δεν έπρεπε να βγουν έξω από την πρόταση για να βρουν τα συμφραζόμενα, τότε η ικανότητα παραγωγής προτάσεων φαινόταν ακέραια διατηρημένη», εξήγησε η καθηγήτρια γλωσσολογίας στο MIT και εκ των συγγραφέων της μελέτης, Suzanne Flynn.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, πρόκειται για μια από τις πρώτες έρευνες που επικεντρώνονται σε πιο ανεπαίσθητες δυσκολίες της επεξεργασίας της γλώσσας και στον τρόπο που αυτές επηρεάζουν τους ασθενείς με ήπια γνωστική κατάπτωση και την σύνδεση των δυσκολιών αυτών με μια πιθανή εμφάνιση άνοιας.
Μέχρι στιγμής, οι περισσότερες μελέτες αφορούσαν μεμονωμένες λέξης και την ευρύτητα του λεξιλογίου των ασθενών, πράγματα που συνήθως επηρεάζονται αισθητά σε πιο προχωρημένα περιστατικά Αλτσχάιμερ.
«Μελετήσαμε ένα πιο περίπλοκο επίπεδο της γλώσσας. Όταν επεξεργαζόμαστε μια πρόταση, πρέπει να καταλάβουμε την συντακτική της δομή και να κατασκευάζουμε ένα νόημα.
Βρήκαμε μια δυσκολία σε αυτό το υψηλότερο επίπεδο όπου η συντακτική δομή συνδέεται με το νόημα. Αυτό μας βοηθά να καταλάβουμε περισσότερα πράγματα για την κατάπτωση που παρατηρείται στα πρώιμα στάδια της άνοιας. Τα ελλείματα δεν αφορούν μόνο την απώλεια μνήμης, αλλά επεκτείνονται πολύ πέρα από αυτήν και μπορεί να αφορά διάφορες φορές του εγκεφάλου», κατέληξε η Flynn.
Η παιδική ηλικία παίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και ενός ανθρώπου.
Όταν ένα παιδί μεγαλώνει χωρίς την συναισθηματική στήριξη και αγάπη, οι εμπειρίες αυτές μπορεί να επηρεάσουν τη συμπεριφορά και τον τρόπο που σχετίζεται με τους άλλους στην ενήλικη ζωή.
Οι ειδικοί στον χώρο της Ψυχολογίας εξηγούν ότι ορισμένες συνήθειες και αντιδράσεις μπορεί να έχουν ρίζες σε τέτοιες εμπειρίες.
Η αναγνώριση αυτών των μοτίβων είναι το πρώτο βήμα για την κατανόηση του εαυτού και την προσωπική εξέλιξη.
Μεγαλώνοντας, πολλοί από εμάς συνειδητοποιούμε ότι κάποια κομμάτια της παιδικής μας ηλικίας συνεχίζουν να μας επηρεάζουν πολύ περισσότερο απ’ όσο νομίζαμε.
Το αν νιώσαμε αγάπη, αποδοχή και ασφάλεια δεν είναι κάτι που αφορά μόνο το παρελθόν.
Τα βιώματα αυτά γίνονται ο τρόπος που σχετιζόμαστε, που αγαπάμε, που μαλώνουμε, που ζητάμε βοήθεια ή που δεν ζητάμε ποτέ.
Όταν ένα παιδί δεν ένιωσε ότι αγαπήθηκε όπως το είχε ανάγκη, συχνά μεγαλώνει κουβαλώντας αόρατα βάρη.
Αυτά τα βάρη δεν φαίνονται με την πρώτη ματιά. Κρύβονται όμως σε μικρές, καθημερινές συνήθειες που επηρεάζουν τις σχέσεις, την αυτοεκτίμηση και την ψυχική
Ας δουμε δέκα συμπεριφορέςπου συναντάμε συχνά σε ανθρώπους που δεν ένιωσαν επαρκή αγάπη στην παιδική τους ηλικία.
1. Προσπαθούν διαρκώς να αποδείξουν την αξία τους
Πολλοί που δεν ένιωσαν άνευ όρων αγάπη ως παιδιά πιστεύουν ότι πρέπει να κερδίσουν την αποδοχή.
Υπεραποδίδουν στη δουλειά, γίνονται οι φίλοι που είναι πάντα διαθέσιμοι, οι σύντροφοι που δίνουν τα πάντα.
Στο μυαλό τους η χρησιμότητα ταυτίζεται με την αγάπη.
2. Όταν πληγώνονται, προσπαθούν να γίνουν καλύτεροι αντί να απομακρυνθούν
Αν κάποιος τους φερθεί άσχημα, δεν αποστασιοποιούνται εύκολα. Αντίθετα, προσπαθούν περισσότερο. Σκέφτονται ότι αν γίνουν αρκετά καλοί, αρκετά υπομονετικοί ή αρκετά υποστηρικτικοί, ο άλλος θα αλλάξει.
Η ανάγκη για αποδοχή είναι τόσο βαθιά, που συχνά ανέχονται συμπεριφορές που τους πληγώνουν.
3. Φοβούνται μήπως ενοχλούν ή προσβάλλουν
Έχουν την αίσθηση ότι κάθε τους λέξη μπορεί να ενοχλήσει.
Ζητούν συγγνώμη διαρκώς, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει λόγος. Συχνά υπερεξηγούν όσα κάνουν, σαν να πρέπει να απολογηθούν εκ των προτέρων για την ύπαρξή τους.
Η εσωτερική τους φωνή λέει διαρκώς «Μήπως φταίω εγώ;».
4. Χρησιμοποιούν το χιούμορ ως ασπίδα
Γελούν με τον πόνο τους.
Κάνουν αστεία για δύσκολες εμπειρίες. Το χιούμορ γίνεται τρόπος να κρατούν τους άλλους κοντά, χωρίς να αποκαλύπτουν πόσο πληγωμένοι νιώθουν πραγματικά.
Είναι πιο εύκολο να γελάσεις παρά να πεις «Πονάω».
5. Δίνουν υπερβολικά και δυσκολεύονται να λάβουν
Στις σχέσεις τους προσφέρουν τα πάντα. Χρόνο, ενέργεια, φροντίδα.
Όταν όμως έρθει η στιγμή να ζητήσουν κάτι για τον εαυτό τους, νιώθουν ενοχές.
Η ξεκούραση μοιάζει πολυτέλεια και η ανάγκη τους μοιάζει βάρος για τους άλλους
Έχουν μάθει ότι η αγάπη κερδίζεται με θυσία.
6. Δυσκολεύονται να δεχτούν κομπλιμέντα και βοήθεια
Όταν κάποιος τους επαινεί, το απορρίπτουν.
Νιώθουν σαν απατεώνες που κάποια στιγμή θα αποκαλυφθούν.
Δεν ζητούν βοήθεια, γιατί έμαθαν από νωρίς ότι πρέπει να τα καταφέρνουν μόνοι τους.
Η υπερβολική αυτάρκεια δεν είναι πάντα δύναμη. Συχνά είναι μηχανισμός επιβίωσης.
7. Περιμένουν ότι η αγάπη θα τελειώσει
Ακόμη και σε υγιείς σχέσεις, βρίσκονται σε ετοιμότητα. Περιμένουν την απόρριψη. Προετοιμάζονται για το τέλος, γιατί έτσι νιώθουν πιο ασφαλείς. Θέλουν διαβεβαίωση, αλλά φοβούνται να τη ζητήσουν μήπως φανούν υπερβολικοί.
Όταν ακούν «Σ’ αγαπώ», δεν χαλαρώνουν εύκολα.
Αναζητούν αποδείξεις, γιατί κάποτε τα λόγια δεν συνοδεύονταν από πράξεις.
8. Έχουν ασταθή εικόνα για τον εαυτό τους
Η αίσθηση ταυτότητας μπορεί να είναι εύθραυστη.
Αν ως παιδιά επαινούνταν μόνο για τις επιδόσεις τους και όχι για το ποια ήταν, μεγαλώνουν συνδέοντας την αξία τους με την απόδοση. Η κριτική τους διαλύει, γιατί δεν ξεχωρίζουν την πράξη από την προσωπικότητα.
Δεν ξέρουν ποιοι είναι χωρίς την έγκριση των άλλων.
9. Σκανάρουν διαρκώς το περιβάλλον τους
Μπαίνοντας σ έναν χώρο, διαβάζουν τα πρόσωπα, τον τόνο της φωνής, την ατμόσφαιρα.
Είναι σε εγρήγορση για πιθανή ένταση ή απόρριψη. Αυτή η ικανότητα αναπτύχθηκε σε περιβάλλοντα όπου η συναισθηματική αστάθεια ήταν συχνή.
Το σώμα τους έμαθε να εντοπίζει τον κίνδυνο πριν καν εμφανιστεί.
10. Ανέχονται την κακομεταχείριση και σαμποτάρουν τον εαυτό τους
Μπορεί να δικαιολογούν άσχημες συμπεριφορές ή να επιλέγουν σχέσεις που αναπαράγουν οικεία αλλά ανθυγιεινά μοτίβα. Το γνώριμο, ακόμη κι αν πονά, μοιάζει πιο ασφαλές από το άγνωστο.
Κάποιες φορές, όταν όλα πηγαίνουν καλά, απομακρύνονται. Σαν να φοβούνται ότι αν δεν φύγουν πρώτοι, θα εγκαταλειφθούν.
Κι όμως… υπάρχει δρόμος επούλωσης
Το να αναγνωρίζει κανείς αυτές τις συνήθειες δεν σημαίνει ότι είναι καταδικασμένος να ζει έτσι. Η επίγνωση είναι το πρώτο βήμα.
Η ψυχοθεραπεία, οι υγιείς σχέσεις και η αυτοσυμπόνια μπορούν να βοηθήσουν ένα άτομο να επαναπροσδιορίσει τι σημαίνει αγάπη και ασφάλεια.
Κανένα παιδί δεν φταίει που δεν αγαπήθηκε όπως είχε ανάγκη. Και κανένας ενήλικας δεν είναι υποχρεωμένος να μείνει για πάντα φυλακισμένος στα μοτίβα που έμαθε τότε.
Η αγάπη μπορεί να διδαχθεί ξανά. Αυτή τη φορά, με τρυφερότητα, όρια και σεβασμό.
Η κατανόηση του παρελθόντος μπορεί να βοηθήσει έναν άνθρωπο να βελτιώσει το παρόν και το μέλλον του.
Πολλές συμπεριφορές που φαίνονται δύσκολες ή ανεξήγητες συχνά έχουν βαθύτερες ρίζες στις εμπειρίες της παιδικής ηλικίας. Η ενημέρωση, η αυτογνωσία και, όταν χρειάζεται, η στήριξη από ειδικούς μπορούν να συμβάλουν στην προσωπική ισορροπία και στην ανάπτυξη πιο υγιών σχέσεων.
Η ψυχική διάθεση και η ευτυχία επηρεάζονται από τις καθημερινές του συνήθειες και τον τρόπο σκέψης .
Η συνεχής γκρίνια, η αρνητική σκέψη ή η τάση να βλέπουμε μόνο τα προβλήματα, μπορεί να μας κρατούν παγιδευμένους σε έναν φαύλο κύκλο δυσαρέσκειας.
Οι ψυχολογοι τονίζουν ότι πολλές από αυτές τις συνήθειες διαμορφώνονται σταδιακά μέσα από την καθημερινότητα.
Η αναγνώρισή τους αποτελεί το πρώτο βήμα για την αλλαγή.
Κατανοώντας πώς λειτουργούν αυτά τα μοτίβα σκέψης, μπορούμε να αρχίσουμε να τα αντικαθιστούμε με πιο υγιείς στάσεις ζωής.
1. Ξεκινάνε τη μέρα τους αρνητικά
Η καλή μέρα από την αυγούλα φαίνεται!
Όσο και αν ακούγεται απλοϊκό, στην πραγματικότητα ισχύει!
Οι άνθρωποι που ξεκινάνε τη μέρα τους μιζεριάζοντας, γκρινιάζοντας για το ότι έχουν να πάνε στη δουλειά, για το ότι έχει κίνηση, έχει κρύο, έχει ζέστη, έχει βροχή είναι οι άνθρωποι που κουρδίζουν το μυαλό τους αρνητικά με το που ανοίγουν τα μάτια τους. Και έτσι πάει και η υπόλοιπη μέρα τους, με την ανάλογη διάθεση.
2. Καλλιεργούν την αρνητική τους διάθεση εστιάζοντας στα αρνητικά
Η καθημερινή δυστυχία και η ψυχική μιζέρια κρύβεται στα μικρά πράγματα. Οι άνθρωποι που αισθάνονται έτσι συνήθως εστιάζουν την προσοχή τους στα αρνητικά: «το πουκάμισο μου είναι ασιδέρωτο», «τελείωσε η αγαπημένη μου μαρμελάδα», «μου ξηλώθηκε το κουμπί» και τα παρόμοια. Φυσικά κάποια από αυτά είναι αντικειμενικά γεγονότα. Σωστά και αναμφισβήτητα. Αλλά όταν κανείς τα βλέπει τεράστια, διογκωμένα και φέρνει τη συντέλεια του κόσμου επειδή συνέβησαν, το μόνο που καταφέρνει είναι να νιώθει χειρότερα.
3. Οι απαντήσεις τους είναι περισσότερα «όχι» και λιγότερα «ναι»
Τα άτομα που ζουν μέσα στην ψυχική μιζέρια τους είναι αυτά που σε όλα λένε «όχι», που εστιάζουν στο για ποιο λόγο δε γίνεται κάτι, γιατί κάτι δεν είναι αρκετά καλό, που βλέπουν κατευθείαν το ελάττωμα και το μειονέκτημα.
4. Δε βρίσκουν χαρά στα μικροπράγματα
Ο άνθρωπος που δε βρίσκει χαρά στα καθημερινά μικροπράγματα, που δε βρίσκει λόγο να χαμογελάσει έτσι, για κάτι μικρό, για ένα τίποτα, είναι ο άνθρωπος που απλώς δε χαίρεται!
5. Δεν αισθάνονται ευγνωμοσύνη
Το να πουν ανοιχτόκαρδα «ευχαριστώ» και το να αισθανθούν ευγνωμοσύνη για όλα τα καλά, μικρά ή μεγάλα, που υπάρχουν στη ζωή τους είναι κάτι που ΔΕΝ κάνουν οι μίζεροι άνθρωποι. Ξέρουμε όμως, από την εμπειρία αλλά και επιστημονικές έρευνες ότι η ευγνωμοσύνη, το να εκτιμάμε όσα έχουμε είναι συνυφασμένη με την ευτυχία και τη χαρά.6. Μεταθέτουν την ευτυχία τους γι’ αργότερα, «όταν θα…»
Αυτός ο τύπος σκέψης καταστρέφει την ευτυχία. Όταν κανείς «αποφασίζει» ότι θα είναι ευτυχισμένος «όταν πάρω πτυχίο», «όταν παντρευτώ», «όταν αγοράσω δικό μου σπίτι», «όταν κάνω παιδί», «όταν βρω καλή δουλειά», κλπ, κλπ. υπογράφει τη δυστυχία του. Είτε γιατί οι συνθήκες που απαιτεί για να είναι ευτυχισμένος αργούν να έρθουν είτε έρχονται αλλά προκύπτει κάτι άλλο που κάνει το άτομο αυτό να μεταθέσει την ευτυχία του γι’ αργότερα.
7. Δε παίρνουν κανένα ρίσκο
Και δεν εννοώ να ανέβουν στο Έβερεστ ή να τρέξουν έναν Μαραθώνιο. Εννοώ ότι οι μίζεροι άνθρωποι ζουν βαρετές ζωές, χωρίς επιλογές, χωρίς χρώμα. Δε θα δοκιμάσουν ένα νέο φαγητό, δε θα πάνε σε ένα καινούργιο μέρος, δε θα γνωρίσουν νέο κόσμο και δε θα ανοίξουν τα μάτια και τα αυτιά τους σε νέες ιδέες και νέα ερεθίσματα. Επιμένουν σε αυτό που ξέρουν, στο γνωστό, στην πεπατημένη. Και πάνε με αυτόματο πιλότο.
8. Ζουν στο παρελθόν
Πρόκειται για μια πολύ κακή συνήθεια! Οι άνθρωποι που μιζεριάζουν έχουν την τάση να ζουν στο παρελθόν. Θυμούνται τις «παλιές καλές ημέρες» και αναπολούν τα μεγαλεία ή αυτό που είχαν ή ήταν τότε. Ή άλλοτε πάλι βυθίζονται σε κακές αναμνήσεις, σε προβλήματα, στην άσχημη παιδική τους ηλικία, στο ποιος τους έφταιξε στο παρελθόν, τι πήγε στραβά, τι τους εμπόδισε, σε όλα αυτά που δεν απόκτησαν ή δεν του δόθηκαν και κολλάνε σε όλα αυτά τα αρνητικά και δε δίνουν προσοχή στο παρόν τους.
9. Ενδιαφέρονται αποκλειστικά για το προσωπικό τους όφελος
Η ζωή τους περιστρέφεται στο τι θα κερδίσουν, τι θα αποκομίσουν, τι θα πάρουν από τους άλλους, πώς δε θα τους πιάσουν κορόιδο και πώς θα βγουν από πάνω. Δεν τους νοιάζει να προσφέρουν στον άλλον, δεν τους ενδιαφέρει να βοηθήσουν κάποιον. Περιστρέφονται γύρω από τη μιζέρια τους και το «εγώ έχω τόσα προβλήματα δικά μου, σιγά μην κοιτάξω τους άλλους».
10. Είναι τσιγκούνηδες με τα χρήματα, το χρόνο και τα συναισθήματά τους
Επειδή πάντα φοβούνται μήπως χάσουν, μήπως τους «ξεγελάσουν» και τους πάρουν αυτό που έχουν, οι μίζεροι άνθρωποι δε δίνουν ούτε χρήματα, ούτε προσωπικό χρόνο, αλλά ούτε και πολλά-πολλά συναισθήματα σε άλλους. Συχνά κολλάνε σε μια δουλειά που δεν τους αρέσει μόνο και μόνο για τα λεφτά, ή δεν ασχολούνται με κάποιο χόμπι ή κάτι που τους αρέσει για να μην ξοδέψουν λεφτά.
11. Τσακώνονται συχνά και εύκολα
Οι μίζεροι άνθρωποι βρίσκουν αφορμές να τσακωθούν με τους γύρω τους για το κάθε τι. Συνήθως δεν υπάρχει πραγματικός λόγος, αλλά βρίσκουν κάτι που τους ενοχλεί και μπαίνουν στη διαδικασία να τσακωθούν με τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Αυτός είναι συχνά ο τρόπος επικοινωνίας τους- καυγαδίζουν και έτσι παίρνουν την προσοχή του άλλου. Μετά φυσικά θυμώνουν για τον καυγά και θεωρούν ότι έφταιγε ο άλλος. Οπότε δημιουργούν άλλον έναν λόγο για να εκνευριστούν και να έχουν κακή διάθεση.
12. Κατηγορούν τους άλλους και το «παίζουν» θύμα
Οι μίζεροι άνθρωποι έχουν την κακή συνήθεια να κατηγορούν τους γονείς τους για την κακή παιδική τους ηλικία, τους δασκάλους τους για την κακή τους μόρφωση, τους συναδέλφους τους για το άσχημα κλίμα στο γραφείο, τους φίλους τους για τις σχέσεις που δεν τους γεμίζουν, τα παιδιά τους για την κακή τους συμπεριφορά… Με λίγα λόγια το φταίξιμο είναι πάντα και αποκλειστικά του άλλου. Φυσικά σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να είναι. Αλλά ακόμα και έτσι, είναι καθήκον του καθενός να αντιληφθεί το πρόβλημα και να προσπαθήσει να το λύσει- και όχι απλώς να κατηγορεί κάποιον άλλον. Ρίχνοντας το φταίξιμο στους άλλους δε λύνει κανένα πρόβλημα, η προσωπική προσπάθεια το πετυχαίνει αυτό.
13. Είναι καχύποπτοι
Μονίμως διαστρεβλώνουν αυτά που είπε ο άλλος, «διαβάζουν» τις σκέψεις, τα συναισθήματα των άλλων και προβάλλουν τον δικό τους αρνητισμό στους γύρω τους. Έτσι, εκφράσεις όπως «ξέρω τι σκέφτεσαι για μένα» και αυθαίρετα συμπεράσματα τύπου «δεν με αγαπάς, το κατάλαβα» είναι κακές συνήθειες που δηλητηριάζουν τη διάθεσή τους αλλά και τις σχέσεις τους. Περιμένουν το χειρότερο από τους άλλους, κάνουν οι ίδιοι το χειρότερο, οι άλλοι ανταπαντούν αρνητικά και ο φαύλος κύκλος της αρνητικότητας συνεχίζεται.
14. Δίνουν στον εαυτό τους αρνητική ταυτότητα
Οι συναισθηματικά μίζεροι άνθρωποι βλέπουν εξίσου αρνητικά τον εαυτό τους. Το πρόβλημά τους είναι μεγαλύτερο από το δικό σου, αυτά που τους έχουν συμβεί είναι τα χειρότερα στον κόσμο, «κανείς δεν μπορεί να καταλάβει το σταυρό που κουβαλάω» και «κανείς δεν ξέρει τι τραβάω και πόσο υποφέρω» είναι οι ατάκες που χαρακτηρίζουν τον εαυτό τους. Περιφέροντας αυτή τη μιζέρια χωρίς να την αντισταθμίζουν ποτέ με κάτι θετικό, πχ., τα προτερήματά τους, μικρές χαρές της ζωής, βυθίζονται βαθύτερα στην κατήφεια.
15. Τρέφονται από το δράμα και τον αρνητισμό των άλλων
Οι μίζεροι άνθρωποι παίρνουν απουσία από τις χαρές των άλλων, αλλά είναι πάντα παρόντες στα δράματα και τα προβλήματα των ατόμων γύρω τους. Αναμασάνε στενάχωρα νέα, παίρνουν τηλέφωνο συγγενείς και φίλους να ανακοινώσουν κάποιο δράμα ή στεναχώρια δικό τους ή κάποιου άλλου, λένε υπερβολές και ανακυκλώνουν τα αρνητικά συναισθήματα.
16. Είναι απαισιόδοξοι
Οι μίζεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι το χειρότερο είναι έξω από την πόρτα τους. Προμαντεύουν προβλήματα και καταστροφές στη ζωή τους και τη ζωή των γύρω τους και μονίμως συμβουλεύουν τους άλλους να προσέξουν κάτι κακό που θα συμβεί. Αυτός ο αρνητισμός και η απαισιοδοξία δεν τους επιτρέπουν να περιμένουν καλά και θετικά πράγματα και, αν τους συμβούν, τα προσπερνάνε εύκολα επειδή περιμένουν το χειρότερο.
17. Επικεντρώνονται στον εαυτό τους
Φυσικά είναι καλό να επικεντρώνεται κανείς στον εαυτό του και να φροντίζει την υγεία του, τα χόμπι του, το μυαλό του, την ψυχή του, τις σχέσεις του, κοκ. Όμως οι μίζεροι άνθρωποι επικεντρώνονται στα αρνητικά: στα προβλήματα και τις δυσκολίες τους, χωρίς πρόθεση να βρουν λύσεις ή τρόπους να τα διαχειριστούν καλύτερα. Στην ουσία ρίχνουν λάδι και φουντώνουν τη φωτιά της προσωπικής τους μιζέριας.
18. Είναι επικριτικοί
Βρίσκουν πάντα τα στραβά και τα ανάποδα σε ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις. Παραβλέπουν τα θετικά και τα σωστά. Με αυτή τη στάση τους φυσικά τίποτα δεν τους ευχαριστεί και τίποτα δεν τους ικανοποιεί.
19. Ανησυχούν υπερβολικά και χωρίς λόγο
Ανησυχούν προκαταβολικά για καταστάσεις που δεν έχουν προκύψει ακόμα, κάνουν αρνητικά σενάρια, φαντάζονται και περιμένουν το χειρότερο και η ανησυχία δε βγαίνει από το μυαλό τους.
20. Ζηλεύουν
Μία ακόμα κακή συνήθεια των ανθρώπων που δεν είναι ευχαριστημένοι με τη ζωή τους είναι ότι διαρκώς ζηλεύουν κάτι άλλο ή κάποιον άλλον. Δεν είναι απλώς ότι θέλουν κάτι για τον εαυτό τους, αυτό είναι φυσικό και όταν λειτουργεί ισορροπημένα είναι κίνητρο για αυτοβελτίωση. Όχι, οι μίζεροι άνθρωποι θεωρούν ότι ο άλλος δεν το αξίζει αυτό που έχει, ότι οι ίδιοι θα έπρεπε να το έχουν και να μην το έχει σε καμία περίπτωση ο άλλος. Θεωρούν ότι αδικήθηκαν, ότι εξαπατήθηκαν και ότι ο άλλος τους πήρε κάτι που έπρεπε να έχουν οι ίδιοι. Πάντα θα τονίσουν το αρνητικό στον άλλον και με κάποιον τρόπο θα φροντίσουν να μειώσουν το άτομο το οποίο ζηλεύουν.
.jpg)
