ΑΝΑΙΜΙΑ ΚΑΚΟΗΘΗΣ...

 

Η κακοήθης αναιμία 

είναι μια συγκεκριμένη μορφή αναιμίας, η οποία προκαλείται από έλλειψη 

ενδογενούς παράγοντα

( όχι από ελλιπή πρόσληψη βιταμίνης Β 12 από τη διατροφή ).
Άνθρωποι με περιορισμένη δυνατότητα απορρόφησης της βιταμίνης Β 12, αναπτύσσουν ανεπάρκεια ή έλλειψη μέσα σε δύο με τρία χρόνια.

Αυστηρα χορτοφάγοι 

( με κίνδυνο διαιτητικής ανεπάρκειας, αλλά με φυσιολογική απορροφητική ικανότητα ) 

μπορεί να μην εμφανίσουν συμπτώματα για 20-30 χρόνια.
Η έλλειψη της βιταμίνης Β 12 

οδηγεί στην εμφάνιση 

μακροκυτταρικής και μεγαλοβλαστικής αναιμίας.
Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν νευρολογικές διαταραχές
( εξαιτίας της απομυελινοποίησης της σπονδυλικής στήλης, του εγκεφάλου και των οπτικών και περιφερικών νεύρων ), 

και λιγότερο συγκεκριμένα συμπτώματα, 

όπως αδυναμία, ερεθισμένη γλώσσα, δυσκοιλιότητα και ορθοστατική υπόταση.
Ψυχολογικές διαταραχές της έλλειψης Β 12 είναι δυνατόν να εκδηλωθούν κατά την παρουσία αναιμίας 

( ιδιαίτερα στους ηλικιωμένους ).

Η βιταμίνη Β 12 είναι μια υδατοδιαλυτή βιταμίνη του συμπλέγματος βιταμινών Β. Είναι απαραίτητη για την παραγωγή των ερυθρών και των λευκών κυττάρων του αίματος, καθώς και για τη φυσιολογική ανάπτυξη και συντήρηση του νευρικού ιστού. Περιλαμβάνει μια ποικιλία συστατικών που περιέχουν κοβάλτιο, και τα οποία είναι γνωστά ως κοβαλαμίνες.

Η κυανο κοβαλαμίνη και η υδροξυ κοβαλαμίνη είναι οι δυο βασικές μορφές της βιταμίνης Β 12 στην κλινική χρήση.

ΥΠΟΘΥΡΕΟΕΙΔΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΙΚΡΟΒΙΩΜΑ

 

Υποθυρεοειδισμός: 

Τι προκαλεί στο μικροβίωμα του εντέρου και πώς αντιμετωπίζεται 

Κάθε τμήμα του πεπτικού σωλήνα χρησιμοποιει διαφορετικά βακτηριδια για να εκτελέσει τις απαραίτητες λειτουργίες του

Όταν τα βακτηριδια μετακινούνται σε τμήματα στα οποία δεν θα έπρεπε να βρίσκονται, προκαλούνται διαταραχές στο πεπτικό σύστημα.

Οι  υποθυρεοειδικοι , μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο με θεραπεία με θυρεοειδικές ορμόνες, σύμφωνα με μελέτη που παρουσιάστηκε στο ENDO 2025, το ετήσιο συνέδριο της Ενδοκρινολογικής Εταιρείας στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια.

«Γνωρίζουμε πλέον ότι  άτομα με υποθυρεοειδισμό, ειδικά με αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα, είναι πιθανό να αναπτύξουν SIBO, 

αλλά αυτός ο κίνδυνος φαίνεται να μετριάζεται σε όσους λαμβάνουν φάρμακα για τον θυρεοειδή, 

Η έρευνα δείχνει ότι μπορεί να υπάρχει ένας μικροβιολογικός μηχανισμός που οδηγεί σε αυτή τη συσχέτιση, ο οποίος θα μπορούσε να οδηγήσει σε πιο εξατομικευμένες θεραπείες.

Οι ερευνητές μελέτησαν τη σχέση SIBO και υποθυρεοειδισμού σε άτομα άνω των 18 ετών με υποθυρεοειδισμό που είχαν υποβληθεί σε ενδοσκόπηση πεπτικού χωρίς προετοιμασία του παχέος εντέρου, καθώς και σε άτομα που αποτέλεσαν την ομάδας ελέγχου.

Ανέλυσαν δείγματα υγρού του λεπτού εντέρου από 49 άτομα με υποθυρεοειδισμό και 323 χωρίς την πάθηση και πραγματοποίησαν αλληλούχιση DNA για να προσδιορίσουν τα μικροβιακά είδη. 

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα άτομα με υποθυρεοειδισμό είχαν σημαντικά υψηλότερη επικράτηση SIBO σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου (33% έναντι 15%).

Στη συνέχεια, η Mathur και οι συνεργάτες της ανέλυσαν περαιτέρω τέσσερις ομάδες: SIBO-θετικοί σε υποθυρεοειδισμό, SIBO-αρνητικοί σε υποθυρεοειδισμό, SIBO-θετικοί χωρίς νόσο θυρεοειδούς και SIBO-αρνητικοί χωρίς νόσο θυρεοειδούς.

Η ανάλυση έδειξε διαφορετικά μοτίβα βακτηρίων στο έντερο, ανάλογα με την κατάσταση του θυρεοειδούς ενός ατόμου με SIBO.

Πραγματοποίησαν επίσης μεγάλης κλίμακας ανάλυση των ιατρικών αρχείων από τη βάση δεδομένων TriNetX, η οποία εξέτασε τους 10ετείς κινδύνους ανάπτυξης SIBO σε άτομα με υποθυρεοειδισμό ή αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα σε σύγκριση με άτομα της ομάδας ελέγχου. 

Οι κίνδυνοι μετριάστηκαν σε άτομα που έλαβαν λεβοθυροξίνη.

«Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ο κίνδυνος ανάπτυξης SIBO σε άτομα με υποθυρεοειδισμό είναι 2,2 φορές μεγαλύτερος από τον κίνδυνο σε μια αντίστοιχη ομάδα ελέγχου και ήταν 2,4 φορές υψηλότερος σε άτομα με αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα σε σύγκριση με μια αντίστοιχη ομάδα ελέγχου

«Αυτά τα ευρήματα ανοίγουν το δρόμο για νέες στρατηγικές διαλογής και πρόληψης. Για παράδειγμα, οι γιατροί μπορούν να αρχίσουν να παρακολουθούν πιο στενά την υγεία του θυρεοειδούς σε ασθενείς με SIBO και αντίστροφα. Δείχνουν επίσης ότι η βελτίωση της υγείας του εντέρου μπορεί να έχει μακροπρόθεσμες επιπτώσεις πέρα από την πέψη, βοηθώντας ενδεχομένως ακόμη και στην πρόληψη αυτοάνοσων ασθενειών, όπως η νόσος Hashimoto. Καθώς η έρευνα συνεχίζεται, αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε πιο εξατομικευμένη φροντίδα και έγκαιρες παρεμβάσεις για τα άτομα που διατρέχουν κίνδυνο».

Πηγή: The Endocrine Society: www.onmed.gr: www.giatros-in.gr