ΑΣΚΗΣΗ ΠΕΡΠΑΤΗΜΑ...ΖΩΗ

Η άσκηση αλλάζει τον τρόπο που λειτουργεί ο εγκέφαλος.

Χημικά, αλλά και ηλεκτρικά.

Το άγχος, η γενικευμένη αγχώδης διαταραχή και οι κρίσεις πανικού είναι καταστάσεις όπου ο εγκέφαλος χάνει τον ρυθμό του.

Τα κύματα άλφα πέφτουν,

τα κύματα βήτα υπερλειτουργούν,

τα θήτα αποδιοργανώνονται.

Είναι σαν μια πόλη τη νύχτα που αναβοσβήνουν τα φώτα χωρίς σταθερότητα. Κι αυτό το χάος το νιώθεις:

δυσκολία συγκέντρωσης,

κόμπος στο στήθος,

φαύλες σκέψεις,

ανασφάλεια χωρίς λόγο,

πόνοι στο σώμα,

ταχυκαρδίες.

Όμως ο εγκέφαλος δεν είναι καταδικασμένος να μένει έτσι. Μπορεί να επανασυγχρονιστεί. Και ένας από τους πιο ισχυρούς τρόπους για να γίνει αυτό είναι η άσκηση.

Το γρήγορο περπάτημα, το τρέξιμο, το ποδήλατο, η κολύμβηση, αυξάνουν την παραγωγή BDNF, μιας πρωτεΐνης που λειτουργεί σαν λίπασμα για τους νευρώνες.

Ο Εγκεφαλικός Νευροτροφικός Παράγοντας (BDNF) 

είναι μια πρωτεΐνη-κλειδί που λειτουργεί 

ως «λίπασμα» για τον εγκέφαλο, υποστηρίζοντας την επιβίωση, ανάπτυξη και προσαρμοστικότητα των νευρώνων (νευροπλαστικότητα). 

Είναι ζωτικής σημασίας για τη μάθηση, τη μνήμη και τη γνωστική λειτουργία, ενώ τα επίπεδά του επηρεάζονται άμεσα από τον τρόπο ζωής, όπως η άσκηση. 

Τους βοηθά να αναγεννηθούν, να δημιουργήσουν νέες συνδέσεις, να γίνουν πιο ανθεκτικοί στο στρες.

Ταυτόχρονα αυξάνεται η δραστηριότητα των κυμάτων άλφα, που μας δίνουν καθαρότητα σκέψης και εσωτερική ηρεμία.

Γι αυτό όσοι περπατούν σταθερά μετά το περπάτημα «καθαρίζει το μυαλό».

Δεν είναι τυχαίο. Είναι το αποτέλεσμα του συγχρονισμού του εγκεφάλου.

Είναι η επάνοδος της φυσιολογικής ηλεκτρικής δραστηριότητας.

Ο εγκέφαλος βρίσκει ξανά τον ρυθμό του.

Η άσκηση με αντιστάσεις έχει διαφορετικό αλλά εξίσου σημαντικό ρόλο.

Το βάρος, η πίεση, η αντίσταση δημιουργούν ελεγχόμενο στρες στον μυ. Και ο εγκέφαλος μαθαίνει να διαχειρίζεται αυτό το στρες χωρίς να πυροδοτεί κρίση πανικού.

Είναι σαν μια προπόνηση του νευρικού συστήματος.

Οι άνθρωποι με άγχος έχουν ένα υπερευαίσθητο σύστημα συναγερμού.

Το παραμικρό ερέθισμα μπορεί να εκληφθεί ως απειλή.

Όταν κάνεις ασκήσεις με αντίσταση,

ο εγκέφαλος μαθαίνει κάτι πολύ σημαντικό: μπορώ να αντιμετωπίζω δυσκολία χωρίς να κινδυνεύω.

Μπορώ να αναπνέω κανονικά.

Μπορώ να παραμένω ήρεμος παρότι το σώμα καταβάλλει προσπάθεια.

Αυτή η εκπαίδευση μεταφέρεται και στις στιγμές άγχους της καθημερινότητας.

Γι αυτό και η ενδυνάμωση μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο κρίσεων πανικού.

Και υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία άσκησης, εξίσου απαραίτητη:

οι μορφές νους σώμα. αναπνευστικές κινήσεις, ρυθμικές ακολουθίες.Δουλεύουν το βαθύ νευρικό σύστημα.

Αυξάνουν την παρασυμπαθητική δραστηριότητα, δηλαδή το φρένο του οργανισμού.

Βελτιώνουν τη δύναμη του πνευμονογαστρικού νεύρου, που είναι ο βασικός ρυθμιστής της ηρεμίας, του καρδιακού ρυθμού, της πέψης, της ψυχικής γαλήνης.

Σε ανθρώπους με γενικευμένο άγχος ή κρίσεις πανικού, αυτό το σύστημα είναι αδύναμο.

Με την άσκηση νους σώμα αρχίζει να δυναμώνει. Δεν χρειάζεται πολλά. Δέκα λεπτά τη μέρα είναι αρκετά για να αλλάξει ο τρόπος που ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο.

Η άσκηση δεν είναι ένα εξωτερικό εργαλείο που διορθώνει ένα εσωτερικό πρόβλημα. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ο εγκέφαλος ξαναγράφει τον εαυτό του.

Στην κατάθλιψη, ο εγκέφαλος χάνει την ευελιξία του. Χάνει τον ρυθμό του.

Η άσκηση τον αναγκάζει να επιστρέψει σε μια κατάσταση λειτουργικότητας.

Ανεβάζει ντοπαμίνη, σεροτονίνη, ενδορφίνες ενδοκανναβινοειδή.

Αυτές δεν είναι απλώς χημικές ουσίες.

Είναι τα μόρια της χαράς, της ηρεμίας, της ανταμοιβής, της κίνησης προς τα εμπρός.

Ο εγκέφαλος αρχίζει να παράγει τα δικά του αντικαταθλιπτικά. Γι αυτό και η άσκηση θεωρείται πλέον θεραπεία πρώτης γραμμής στην ήπια και μέτρια κατάθλιψη.

Όταν ανθρώποι υποφέρουν από άγχος : δεν φταίει ο χαρακτήρας . Δεν φταίει η προσωπικότητά . Φταίει ο εγκέφαλος που έχει χάσει τον ρυθμό του. Και ο τρόπος να τον ξαναβρεί είναι η κίνηση.

Μικρές καθημερινές κινήσεις.

Ένα γρήγορο περπάτημα.

Δύο ασκήσεις αντίστασης.

Δέκα βαθιές αναπνοές με κίνηση.

Αυτά είναι αρκετά για να ξεκινήσει η αλλαγή.

Το άγχος δεν είναι σημάδι αδυναμίας.

Είναι σημάδι ότι ο εγκέφαλος ζητάει ρυθμό. Ζητάει συγχρονισμό.

Ζητάει κίνηση.

Κάθε φορά που σηκώνεσαι και κινείς το σώμα σου, δίνεις στον εγκέφαλο την ευκαιρία να ξαναβρεί τη σταθερότητά του. Και με κάθε μέρα που περνάει, αυτή η σταθερότητα γίνεται δύναμη.

Γίνεται ψυχική αντοχή. Γίνεται ζωή.

Όλες οι αντιδράσεις