ΤΡΩΓΟΝΤΑΣ..ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ

 

Τον τελευταίο καιρό έχει δημιουργηθεί τεράστιος θόρυβος γύρω από το θέμα

των υπερεπεξεργασμένων τροφίμων. Επαγγελματίες υγείας

(δυστυχώς και επαγγελματίες που ασχολούνται με την διατροφή)

και μη προωθούν τίτλους που τρομάζουν:

«αυτό προκαλεί αρρώστιες», «εκείνο είναι δηλητήριο», «φάε αυτό – μη φας το άλλο».

Απόλυτες δηλώσεις, χωρίς πλαίσιο, χωρίς πραγματική κατανόηση.

Και είναι οκ να κάνεις ενα λάθος post-όλοι το έχουμε κάνει. Αλλά το να επιμένεις στο λάθος, δημιουργεί πρόβλημα.

Μέσα σε όλο αυτό, ο φόβος γύρω από το φαγητό μεγαλώνει, γίνεται θόρυβος και φυσικά τα media παίρνουν τα πάνω τους "ανακαλύπτοντας" όλο και περισσότερες έρευνες ότι το τάδε τρόφιμο

έχει συνδεθεί με άνοια κ.ο.κ.

Ταυτόχρονα, ανοίγεις την τηλεόραση και βλέπεις συνεχώς διαφημίσεις για snacks και υπερπεξεργασμενα τροφιμα

Πριν πάμε παρακάτω, να πούμε λίγα πράγματα για το NOVA Classification.

Είναι μια ταξινόμηση που χωρίζει τα τρόφιμα σε:

• μη επεξεργασμένα

• επεξεργασμένα

• υπερεπεξεργασμένα

Χρησιμοποιείται ευρέως, αλλά ταυτόχρονα δέχεται έντονη επιστημονική κριτική, γιατί πολλές φορές βάζει τελείως διαφορετικά τρόφιμα στην ίδια κατηγορία,

όπως το χούμους (ρεβίθια, ταχίνι, λάδι) στην ίδια ομάδα με μια μπαρα τύπου mars. Όταν το κοιτάξεις πιο βαθιά, δημιουργούνται πολλά ερωτήματα για το πόσο λογική και λειτουργική είναι αυτή η ταξινόμηση στην πράξη.

Μέσα σ όλο αυτό, εικόνες με «ιδανικά» φαγητά: φρούτα από το μποστάνι, λαχανικά από τον κήπο, μαγειρική όπως της γιαγιάς.

Ναι, προφανώς αν όλοι μπορούσαμε να έχουμε πρόσβαση σ αυτά κάθε μέρα θα το κάναμε.

Αλλά η πραγματικότητα δεν είναι αυτή για πολύ κόσμο.

Εδώ είναι το σημείο που χάνεται η ουσία.

Γιατί δεν μιλάμε μόνο για διατροφή,

μιλάμε για πρόσβαση - οικονομική, χρονική.

Ψυχική αντοχή.

Υπάρχουν άνθρωποι

που δεν έχουν χρόνο να μαγειρέψουν,

που δεν έχουν τη δυνατότητα να αγοράζουν «ιδανικές» πρώτες ύλες.

Μητέρες που γυρίζουν σπίτι εξαντλημένες.

Και σ αυτές τις περιπτώσεις, η πραγματική ερώτηση είναι μία:

Είναι καλύτερο ένα παιδί να φάει κάτι «όχι τέλειο» ή να μην φάει τίποτα;

Η απάντηση είναι προφανής.

Η τρομολαγνεία έχει κόστος.

Δημιουργεί τύψεις, άγχος και διαταραγμένες σχέσεις με το φαγητό.

Και ΔΕΝ βοηθάει ΚΑΝΕΝΑΝ.

Αυτή την στιγμή υπάρχει φόβος ακόμα και να καταναλώσουμε

κατεψυγμενα λαχανικά ή

να φάμε μια φέτα ψωμί ή γιαούρτι light!

Τελος κάτι πιο δομικό:

Ο ρόλος του διαιτολόγου στην Ελλάδα υποβαθμίζεται συστηματικά.

Σε δημόσιες δομές, σε νοσοκομεία, σε προγράμματα πρόληψης.

Στο εξωτερικό ένας απο τους ρόλους μας ηταν να πηγαίνουμε σε υποβαθμισμένες περιοχές και να μαθαίνουμε στον κόσμο πώς να φτιάχνει φαγητό με ό,τι έχει: κονσέρβες, κατεψυγμένα, απλά υλικά, 10 λεπτά χρόνος. Πηγαίναμε στα σχολεία και εκεί ξεκινούσε η πραγματική εκπαίδευση.

Μαθαίναμε στα παιδιά τι σημαίνει τρόφιμο στην πραγματική του διάσταση.

Εκπαίδευση στις ετικέτες τροφίμων χωρίς τρομοκρατία.

Τους εξηγούσαμε τη διαδρομή της τροφής, πόσοι άνθρωποι δουλεύουν γι’ αυτό, τι συμβαίνει σε κάθε στάδιο.

Και γιατί, όπου ειναι εφικτό, αξίζει να τους στηρίζουμε με τις επιλογές μας.

Αυτό χρειαζόμαστε: συνέπεια, ικανότητες και γνώση, όχι τελειότητα.

Από μικρή ηλικία.

Χρειάζεται διατροφική εκπαίδευση στα σχολεία.

Χωρίς φόβο, ντροπή και τύψεις.

Και όταν κάτι δεν είναι τέλειο… είναι οκ.

Προχωράμε.