ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ..ΚΙ ΕΜΕΙΣ..

 

Τα βιντεοπαιχνίδια βίας,

η εγκληματική ανοχή στο σχολείο και

η διάλυση των ορίων μέσα

στην οικογένεια

διαμορφώνουν προσωπικότητες

με δολοφονικά ένστικτα.

Ακόμα ένα έγκλημα, στις Σέρρες, με δράστη έναν δεκαεξάχρονο που αφαίρεσε τη ζωή ενός συνομηλίκου του

Η Ατροφία της Ενσυναίσθησης:

Καλλιεργούμε μια γενιά , ανίκανη να αντιληφθεί τον πόνο του άλλου.

Η ανθρώπινη ύπαρξη υποβιβάστηκε

σε αναλώσιμο αντικείμενο,

χωρίς καμία ηθική αξία.

Το αποτέλεσμα είναι η επικράτηση του πρωτόγονου ενστίκτου πάνω στη λογική και το ήθος.

Η Κουλτούρα της Μαγκιάς:

Η βία δεν θεωρείται πλέον ντροπή,

αλλά τίτλος τιμής.

Άνθρωποι που αδυνατούν να δουν

«πίσω από το δάχτυλό τους», χειροκροτούν και πλουτίζουν εκείνους που δηλητηριάζουν τις ψυχές των παιδιών τους.

Μετατρέψαμε τους εμπόρους της βίας

σε κοινωνικά πρότυπα και μετά αναρωτιόμαστε γιατί η νεολαία μας αιμορραγεί.

Η Trap..Δεν πρόκειται για μουσική, αλλά για έναν ακουστικό βόθρο που ποτίζει τα μυαλά των εφήβων με αίμα, όπλα και τραμπουκισμό.

Όταν το πρότυπο του παιδιού είναι ένας τύπος που ουρλιάζει για ναρκωτικά και μαχαιρώματα, η βία κανονικοποιείται.

Είναι το εγχειρίδιο του υπόκοσμου που σερβίρεται ως «τέχνη» σε δεκάχρονα παιδιά.

Η Εγκληματική Παραίτηση Γονέων που βαφτίζουν την αδιαφορία τους «μοντέρνα ανατροφή» και φοβούνται να θέσουν όρια.

Το «άστο το παιδί, δεν πειράζει»

είναι η πρώτη σκανδάλη.

Η πλήρης απουσία ελέγχου μετατρέπει

τα σπίτια σε εκκολαπτήρια αγριμιών.

Αν ο γονιός δεν είναι παρών να επιβάλει πειθαρχία, το κενό θα το γεμίσει ο νόμος της ζούγκλας.

Το Σχολείο υπό Ομηρία

Καταντήσαμε τα σχολεία χώρους ασυδοσίας, όπου οι εκπαιδευτικοί έχουν ευνουχιστεί πνευματικά και διοικητικά.

Μια κοινωνία υποκριτικά «ευαίσθητη» είναι έτοιμη να εξοντώσει τον καθηγητή που θα τολμήσει να επιβάλει τάξη, φοβούμενη μην τυχόν κριθεί από τους προστάτες των «δικαιωμάτων».

Όταν ο δάσκαλος φοβάται τον μαθητή,η παιδεία παραδίδεται στο χάος.

Η Ψηφιακή Εξοικείωση με τη Σφαγή Βιντεοπαιχνίδια-προσομοιωτές δολοφονιών, όπου ο θάνατος είναι διασκέδαση.

Η εξοικείωση με την εικόνα του πόνου μεταφέρεται με τρομακτική ευκολία στην πραγματικότητα.

Η διαφορά είναι ότι στον δρόμο,

όταν η γροθιά βρει τον στόχο της,

δεν υπάρχει πλήκτρο επανεκκίνησης· υπάρχει μόνο η οριστική και αμετάκλητη απώλεια.