ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ...ΠΡΟΣΤΑΤΙΤΙΔΑ

Η προστατίτιδα δεν είναι φλεγμονή

Χιλιάδες άνδρες ταλαιπωρούνται

με μια μόνιμη αίσθηση ότι

κάτι δεν πάει καλά

χωρίς να μπορούν να το εξηγήσουν.

Εκεί ακριβώς βρίσκεται το κλειδί.

Η προστατίτιδα Είναι εκεί που

δεν έχουμε μάθει να κοιτάμε.

Ο προστάτης είναι ένας εξαιρετικά ευαίσθητος ιστός.

Επηρεάζεται από :

ορμόνες, αιμάτωση, νευρικό σύστημα, φλεγμονή.

Δεν αντέχει την πίεση.

Δεν αντέχει τη στασιμότητα.

Δεν αντέχει το χρόνιο “σφίξιμο”.

Όταν το σώμα βρίσκεται σε παρατεταμένη κατάσταση στρες,

Tο σώμα μπαίνει σε διαρκή άμυνα.

Οι μύς της πυέλου συσπώνται,

η κυκλοφορία μειώνεται,

η οξυγόνωση των ιστών πέφτει και

η περιοχή γίνεται υπερευαίσθητη.

Ο προστάτης δεν αρρωσταίνει ξαφνικά. Κουράζεται.

Σ αυτό το περιβάλλον προστίθεται το έντερο.

Όχι μεταφορικά, κυριολεκτικά.

Το ορθό εφάπτεται στον προστάτη. Όταν το έντερο είναι φορτωμένο, φουσκωμένο, δυσκίνητο ή

σε χρόνια δυσβίωση,

δημιουργεί μηχανική πίεση και διατηρεί μια χαμηλού βαθμού φλεγμονή που σκορπαει σε όλη την πύελο.

Οι φλεγμονώδεις κυτταροκίνες, η ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού και

η νευρολογική επικοινωνία εντέρου–εγκεφάλου–πυέλου κρατούν τον προστάτη

σε μόνιμη εγρήγορση.

Γι’ αυτό καποιοι άνδρες παρατηρούν

ότι όταν το έντερό τους ηρεμεί,

η προστατίτιδα υποχωρεί.

Το σώμα λειτουργεί σαν σύνολο.

Ο προστάτης είναι εξαρτημένος από την τεστοστερόνη και τη

DHT, διυδροτεστοστερόνη  μια ισχυρή ανδρογόνο ορμόνη, παράγωγο της τεστοστερόνης 

(μέσω του ενζύμου 5α-ρεδουκτάση)

αλλά και από τη γενικότερη μεταβολική κατάσταση.

Αυξημένο σπλαχνικό λίπος, αντίσταση στην ινσουλίνη, χρόνια φλεγμονή αλλάζουν το ορμονικό περιβάλλον και κάνουν τον ιστό πιο ευάλωτο.

Δεν χρειάζεται να μεγαλώσει ο προστάτης για να πονέσει.

Αρκεί να βρίσκεται σε λάθος εσωτερικό κλίμα.

Και τώρα έρχεται Το ενεργειακό.

Ο προστάτης δεν είναι τυχαίο ότι σχετίζεται με την έννοια...

της προστασίας, της δύναμης,

της εκφόρτισης, της συνέχειας. Είναι όργανο που ανήκει στη ζώνη της πυέλου, εκεί όπου το σώμα αποθηκεύει ένταση, φόβο, επιβίωση.

Όταν ένας άνδρας ζει για καιρό με την αίσθηση ότι

δεν μπορεί να προστατέψει, να στηρίξει, να διεκδικήσει, να εκφραστεί,

όταν κρατάει μέσα του θυμό, ματαίωση, ανεπάρκεια ή απώλεια ρόλου, το υποσυνείδητο το μεταφράζει ως απειλή.

Και το σώμα απαντά με άμυνα.

Αυτή η άμυνα δεν είναι συνειδητή. Είναι νευρολογική.

Η πύελος σφίγγει. Η ροή μειώνεται.

Η ένταση γίνεται μόνιμη.

Και ο προστάτης αρχίζει να ψιθυρίζει. Όχι για να τιμωρήσει.

Αλλά για να ειδοποιήσει.

Ότι κάτι μέσα δεν κυκλοφορεί.

Ότι η δύναμη έχει γίνει καθήκον

και όχι ροή.

Ότι η προστασία των άλλων έχει ξεχάσει την προστασία του εαυτού.

Γι’ αυτό και η προστατίτιδα σπάνια εμφανίζεται με κραυγή.

Έρχεται αθόρυβα.

Με βάρος. Με ενόχληση.

Με έναν πόνο που δεν μπορείς να περιγράψεις εύκολα.

Είναι ο ψίθυρος του σώματος επειδη δεν ακούστηκε νωρίτερα.

Και κανείς δεν σου λέει

γιατί ο προστάτης “πέφτει” όταν

ο άντρας νιώθει ότι δεν προστατεύει πια τη φωλιά του.

Η αντιμετώπιση, λοιπόν, δεν μπορεί να είναι μονοδιάστατη.

Δεν είναι πόλεμος.

Είναι αποφόρτιση.

Είναι ηρεμία.

Είναι να πέσει η φλεγμονή, να ξεκουραστεί το νευρικό σύστημα, να λυθεί η πυελική ένταση, να ελαφρύνει το έντερο, να ξαναμπεί ροή εκεί που υπήρχε στασιμότητα.

Είναι να ξαναβρεί ο άνδρας το σώμα του όχι ως πεδίο μάχης,

αλλά ως σύμμαχο.

Όταν μειώνεται το χρόνιο στρες,

όταν το έντερο αρχίζει να λειτουργεί πιο ήρεμα,

όταν η καθημερινότητα αποκτά ανάσες, όταν η σεξουαλική ζωή παύει να είναι πηγή άγχους και γίνεται φυσική εκφόρτιση,

όταν το σώμα νιώθει ασφάλεια,

ο προστάτης συχνά ακολουθεί.

Όχι επειδή “θεραπεύτηκε”,

αλλά επειδή έπαψε

να χρειάζεται να φωνάζει.

Η προστατίτιδα δεν είναι αδυναμία.

Δεν είναι τιμωρία.

Δεν είναι κάτι “χαλασμένο”.

Είναι μήνυμα.

Και όταν το ακούσεις σωστά,

αλλάζει μορφή.

Από πρόβλημα γίνεται οδηγός.

Αυτό είναι το σημείο που πολλοί λένε τελικά ...Τώρα το κατάλαβα....

Και εκεί ξεκινά η πραγματική αποκατάσταση.