ΑΝΟΣΟΓΗΡΑΝΣΗ...

 

Αν πλέον μπορούμε να μετρήσουμε με ακρίβεια την ανοσιακή κατάσταση και να αναγνωρίσουμε την ανοσογήρανση, τι μπορούμε πρακτικά να κάνουμε για να την επιβραδύνουμε ή ακόμη και να τη βελτιώσουμε;

Το πρώτο και ίσως σημαντικότερο σημείο είναι να κατανοήσουμε ότι

η ανοσογήρανση δεν είναι ένα απομονωμένο φαινόμενο.

Δεν αφορά μόνο

τα Τ ή Β λεμφοκύτταρα,

αλλά αντανακλά τη συνολική βιολογική κατάσταση του οργανισμού. Οποιαδήποτε παρέμβαση που βελτιώνει το μεταβολικό, φλεγμονώδες και ορμονικό περιβάλλον επηρεάζει άμεσα και το ανοσοποιητικό σύστημα.

Η ρύθμιση του μεταβολισμού αποτελεί θεμέλιο λίθο.

Η ινσουλινοαντίσταση,

η υπεργλυκαιμία και

το σπλαχνικό λίπος

δημιουργούν ένα χρόνιο προφλεγμονώδες περιβάλλον που επιταχύνει την ανοσογήρανση.

Όταν τα ανοσοκύτταρα εκτίθενται διαρκώς σε αυξημένα επίπεδα γλυκόζης, ελεύθερων λιπαρών οξέων και φλεγμονωδών κυτοκινών,

εξαντλούνται λειτουργικά και οδηγούνται σε πρόωρη γήρανση.

Η βελτίωση της γλυκαιμικής ρύθμισης, η μείωση του σπλαχνικού λίπους και η αποκατάσταση της μεταβολικής ευελιξίας δεν είναι απλώς καρδιομεταβολικά μέτρα.

Είναι παρεμβάσεις άμεσης ανοσολογικής αναζωογόνησης.

Η διατροφή παίζει καθοριστικό ρόλο σε αυτό το επίπεδο.

Μια διατροφή πλούσια σε φυτικές ίνες, πολυφαινόλες, ωμέγα 3 λιπαρά και επαρκή πρωτεΐνη υψηλής βιολογικής αξίας υποστηρίζει τη λειτουργία του ανοσοποιητικού σε πολλαπλά επίπεδα.

Οι φυτικές ίνες και οι πολυφαινόλες δρουν έμμεσα

μέσω του μικροβιώματος, αυξάνοντας την παραγωγή βραχείας αλύσου λιπαρών οξέων που ευνοούν τη ρύθμιση της φλεγμονής και τη λειτουργία των ρυθμιστικών Τ λεμφοκυττάρων.

Παράλληλα, η επαρκής πρόσληψη αμινοξέων είναι απαραίτητη για τον πολλαπλασιασμό και τη διαφοροποίηση των ανοσοκυττάρων.

Στενά συνδεδεμένο με τη διατροφή είναι το μικροβίωμα του εντέρου.

Το έντερο αποτελεί το μεγαλύτερο ανοσολογικό όργανο του σώματος.

Δυσβίωση σημαίνει διαταραγμένη επικοινωνία μεταξύ μικροβίων και ανοσοποιητικού, με αποτέλεσμα είτε υπερβολική φλεγμονώδη ενεργοποίηση είτε ανοσολογική κόπωση.

Η αποκατάσταση της ποικιλότητας του μικροβιώματος μέσω διατροφικών επιλογών, προβιοτικών και πρεβιοτικών παρεμβάσεων μπορεί να βελτιώσει τη λειτουργική επάρκεια του ανοσοποιητικού.

Η σωματική άσκηση αποτελεί έναν από τους πιο ισχυρούς και υποτιμημένους ρυθμιστές της ανοσογήρανσης.

Η τακτική μέτρια αερόβια άσκηση μειώνει τα επίπεδα χρόνιων φλεγμονωδών δεικτών και αυξάνει την κυκλοφορία και την ανανέωση των ανοσοκυττάρων. Παράλληλα,η προπόνηση αντίστασης συμβάλλει στη διατήρηση της μυϊκής μάζας, η οποία λειτουργεί ως σημαντικό ενδοκρινικό όργανο με ανοσορρυθμιστικές ιδιότητες.

Η απώλεια μυϊκής μάζας με την ηλικία συνδέεται άμεσα με επιδείνωση της ανοσιακής λειτουργίας, γεγονός που καθιστά τη μυϊκή ενδυνάμωση κρίσιμο παράγοντα ανοσολογικής υγείας.

Ο ύπνος είναι ένας ακόμη καθοριστικός παράγοντας.

Κατά τη διάρκεια του ποιοτικού ύπνου λαμβάνουν χώρα βασικές διεργασίες ανανέωσης του ανοσοποιητικού, όπως

η παραγωγή κυτοκινών που ρυθμίζουν την ανοσολογική μνήμη και η αποκατάσταση της λειτουργίας των Τ κυττάρων.

Η χρόνια στέρηση ύπνου οδηγεί σε αυξημένη κορτιζόλη, διαταραχή του κιρκάδιου ρυθμού και επιτάχυνση της ανοσογήρανσης.

Η αποκατάσταση του ύπνου δεν είναι απλώς θέμα ευεξίας. Είναι βαθιά ανοσολογική παρέμβαση.

Η διαχείριση του χρόνιου ψυχολογικού στρες αποτελεί επίσης βασικό πυλώνα. Το στρες ενεργοποιεί τον άξονα υποθαλάμου υπόφυσης επινεφριδίων και οδηγεί σε παρατεταμένη έκκριση κορτιζόλης, η οποία καταστέλλει κρίσιμες ανοσολογικές λειτουργίες.

Μακροχρόνια, αυτό μεταφράζεται σε μειωμένη ανοσοεπιτήρηση και αυξημένη φλεγμονή.

Τεχνικές διαχείρισης στρες, όπως η σωματική δραστηριότητα, η αναπνοή, η ενσυνειδητότητα και η κοινωνική σύνδεση, έχουν μετρήσιμα αποτελέσματα στη λειτουργία του ανοσοποιητικού.

Σε πιο προχωρημένο επίπεδο, ανοίγει πλέον ο δρόμος για στοχευμένες ιατρικές παρεμβάσεις.

Η δυνατότητα αναγνώρισης γηρασμένων ανοσοκυττάρων επιτρέπει την ανάπτυξη στρατηγικών που στοχεύουν είτε στη λειτουργική τους επαναπρογραμματισμό είτε στη σταδιακή απομάκρυνσή τους.

Παράλληλα, ανοσοτροποποιητικές θεραπείες και παρεμβάσεις που μειώνουν τη χρόνια φλεγμονή αποκτούν νέο νόημα όταν καθοδηγούνται από ακριβή ανοσολογική μέτρηση.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η εξατομίκευση των παρεμβάσεων.

Δεν γερνάει το ανοσοποιητικό με τον ίδιο τρόπο σε όλους.

Άλλος εμφανίζει κυρίως εξάντληση Τ κυττάρων, άλλος υπερβολική φλεγμονώδη ενεργοποίηση και άλλος μειωμένη ανοσολογική μνήμη.

Η δυνατότητα χαρτογράφησης αυτών των διαφορών επιτρέπει στοχευμένες παρεμβάσεις αντί για γενικές οδηγίες.

Η ανοσογήρανση δεν είναι μια παθητική και αναπόφευκτη διαδικασία.

Είναι το αποτέλεσμα μιας μακράς αλληλεπίδρασης μεταξύ μεταβολισμού, φλεγμονής, τρόπου ζωής και περιβάλλοντος.

Η μεγάλη αξία της ανακάλυψης που συζητάμε δεν έγκειται μόνο στη μέτρηση, αλλά στο ότι μας δίνει έναν αντικειμενικό οδηγό δράσης.

Μας επιτρέπει να παρεμβαίνουμε έγκαιρα, να παρακολουθούμε την αποτελεσματικότητα των επιλογών μας και να μετατοπίζουμε τη γήρανση από πεπρωμένο σε διαχειρίσιμη βιολογική διαδικασία.

ΠΗΓΗ https://www.facebook.com/georgios.kontizas