ΛΥΚΟΣ...ΟΧΙ ΑΥΤΟΣ...Ο ΑΛΛΟΣ

 

Ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος είναι μια χρόνια αυτοάνοση πάθηση που μπορεί να επηρεάσει 

το δέρμα, τις αρθρώσεις και τα νεφρά. 

Πολλοί μπερδεύονται σχετικά με τα αίτια, τα συμπτώματα και τη θεραπεία της νόσου.

Με απλά λόγια μαθαίνουμε τι σημαίνει να ζεις μ αυτή την πάθηση και πώς η σωστή φροντίδα βελτιώνει την ποιότητα ζωής.

Δυνητικά, μπορεί να οδηγήσει σε αναπηρία, απαιτώντας δια βίου ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Σε παγκόσμιο επίπεδο υπολογίζεται ότι  ξεπερνούν τα 5 εκατομμύρια. Στην χώρα μας υπολογίζεται ότι περίπου 8.000 άτομα πάσχουν από κάποια μορφή της νόσου.

Ο λύκος, είναι μία ρευματική πάθηση που ανήκει σε μια υποκατηγορία αυτοανόσων νοσημάτων τα οποία ονομάζονται νοσήματα κολλαγόνου. Προσβάλλει οποιοδήποτε όργανο του σώματος και τα συμπτώματα ποικίλλουν σημαντικά σε βαρύτητα και ένταση. Κοινό χαρακτηριστικό είναι ότι υπάρχει αρθρίτιδα και αντιπυρηνικά αντισώματα .

Οι άνθρωποι με λύκο έχουν κληρονομική προδιάθεση, αλλά αφορμή για να εμφανισθεί η νόσος μπορεί να είναι 

λοίμωξη, κάποια μεγάλη δυσκολία ή στενοχώρια (στρες) στη ζωή τους.

Οι νεότερες μελέτες δείχνουν ότι τα γονίδια συμβάλλουν μόνο σε ποσοστό 20-30% στην ανάπτυξή του. 

Για το υπόλοιπο 70-80% ευθύνεται το περιβάλλον (ήλιος, κάπνισμα, φάρμακα, μικρόβια ). 

Επομένως,  στο λύκο η κληρονομικότητα παίζει ρόλο, δευτερεύοντα.

Βασικό χαρακτηριστικό του είναι ότι το ανοσοποιητικό , που έχει ως  σκοπό την άμυνα έναντι μικροβίων και ιών, είναι υπερδραστήριο και παράγει αυτο-αντισώματα (κυρίως τα αντιπυρηνικά αντισώματα) τα οποία αναγνωρίζουν ως ξένα, ορισμένα στοιχεία του ίδιου του εαυτού. 

Το αποτέλεσμα είναι να επιτίθεται το υπερδραστήριο ανοσοποιητικό σε διάφορα όργανα, προκαλώντας φλεγμονή.

Υπάρχει επίσης ο δερματικός λύκος που σε αντίθεση με τον συστηματικό, το μόνο όργανο του σώματος που προσβάλλεται είναι το δέρμα.

Είναι μεταδοτικός;

Ο λύκος είναι εννέα φορές συχνότερος στις γυναίκες απ’ ό,τι στους άνδρες και συνήθως εμφανίζεται σε γυναίκες ηλικίας 14-40 ετών.Παρόλο που είναι πιο συχνός όταν υπάρχει οικογενειακό ιστορικό, μόνο 5 στα 100 παιδιά γονέων με λύκο εμφανίζουν συμπτώματα της νόσου.

O λύκος ΔΕΝ μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Η πάθηση μπορεί να αρχίσει απότομα με έντονα συμπτώματα ή πολύ ήπια και για χρόνια να είναι δύσκολη η διάγνωσή της. Η πορεία της (συνήθως) έχει διαστήματα με συμπτώματα (εξάρσεις) και διαστήματα χωρίς συμπτώματα (υφέσεις). Τα διαστήματα αυτά, ενδέχεται να είναι αρκετά μεγάλα. Συχνότερα συμπτώματα είναι τα εξανθήματα, η τριχόπτωση, πυρετός, εύκολη κούραση, πονοκέφαλος και πόνος στους μυς και στις αρθρώσεις, οι οποίες μπορεί να πρηστούν. 

Πολλά από αυτά τα συμπτώματα μπορεί να οφείλονται και σε απλά προβλήματα   ( ίωση) γι΄αυτό συνήθως δεν χρειάζεται εξέταση από ειδικό, παρά μόνο όταν επιμένουν πάνω από 1 ή 2 εβδομάδες χωρίς να βελτιώνονται.

Το δέρμα μπορεί να εμφανίσει κάθε είδους εξάνθημα. Περίπου το 50% των πασχόντων από Λύκο, έχουν μια κοκκινίλα στα μάγουλα και πολύ λίγοι έχουν το τυπικό εξάνθημα «πεταλούδας», που εκτός από τα μάγουλα εκτείνεται και στη ράχη της μύτης. Η ασθένεια, επηρεάζει και τα αγγεία, γι’ αυτό συχνά οι ασθενείς παρουσιάζουν διαδοχικά ωχρότητα και μελάνιασμα στα δάχτυλα όταν εκτίθενται στο κρύο. 

Η συγκεκριμένη διαταραχή είναι γνωστή ως φαινόμενο Raynaud.

Στα πιθανά συμπτώματα της ασθένειας, συγκαταλέγονται 

οι ορογονίτιδες (πλευρίτιδα, περικαρδίτιδα), 

η προσβολή των νεφρών (νεφρίτιδα), 

ή του ΚΝΣ (εγκεφαλίτιδα, επιληπτικοί σπασμοί και ψυχώσεις), 

η μυοσίτιδα, η μυοκαρδίτιδα και οι αιματολογικές εκδηλώσεις (αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία, θρομβοπενία, λευκοπενία ή λεμφοπενία). 

Η διαταραχή από τα νεφρά συνήθως δεν παρουσιάζεται με συμπτώματα και ανακαλύπτεται με εξέταση των ούρων. Ορισμένες φορές είναι απαραίτητο να γίνει βιοψία στο νεφρό, για να προσδιοριστεί ακριβώς η διαταραχή και η απαραίτητη θεραπεία.

Η διάγνωση του λύκου είναι κλινική, γίνεται δηλαδή από εξειδικευμένο ρευματολόγο μόνο μετά από προσεκτική αξιολόγηση των συμπτωμάτων, της κλινικής εξέτασης (αρθρίτιδα, εξανθήματα ) και των εργαστηριακών εξετάσεων. 

Επομένως η διάγνωση δεν μπορεί να βασισθεί σε μία εργαστηριακή εξέταση μόνο. Όποιος έχει θετικά ΑΝΑ δεν έχει οπωσδήποτε λύκο.

Οι περισσότεροι άνθρωποι (50% στη χώρα μας) έχουν ήπιο λύκο ο οποίος προσβάλει μόνο το δέρμα και τις αρθρώσεις και αντιμετωπίζεται με υδροξυχλωροκίνη μόνη της ή σε άλλες περιπτώσεις σε συνδυασμό με χαμηλές δόσεις κορτιζόνης.

Όταν πρόκειται για σοβαρότερη νόσο, χρησιμοποιούνται μεγαλύτερες δόσεις κορτιζόνης και ανοσοκατασταλτικά φάρμακα (αζαθειοπρίνη, μυκοφαινολικό, κυκλοφωσφαμίδη, ριτουξιμάμπη) καθώς και ο νεότερος ειδικός για τον ΣΕΛ βιολογικός παράγοντας μπελιμουμάμπη.

Η άποψη στο ευρύ κοινό ότι η κορτιζόνη, τα ανοσοκατασταλτικά ή τα βιολογικά φάρμακα είναι «βαριά» φάρμακα και έχουν πολλές παρενέργειες δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. 

Οι σύγχρονες θεραπείες ελέγχουν αποτελεσματικά τη νόσο και οδηγούν σε ύφεση στο 80-90% των περιπτώσεων.

Ακολουθήστε ισορροπημένη διατροφή και ξεκούραση.Προστατέψτε το δέρμα σας από τον ήλιο.

Ο λύκος μπορεί να είναι μια απαιτητική πάθηση, όμως με σωστή ενημέρωση και υποστήριξη η ζωή συνεχίζεται κανονικά.