ΚΡΙΣΕΙΣ ΠΑΝΙΚΟΥ

 Η ψυχική υγεία χρειάζεται 

χώρο, κατανόηση και ανθρώπινη επαφή. 

Τα άτομα με κρίσεις πανικού ζητούν σεβασμό και αποδοχή. 

Ένα ήρεμο βλέμμα, και μια σταθερή παρουσία μπορούν να κάνουν τεράστια διαφορά. 

Κάποιος που παλεύει με τον πανικό, 

θυμηθείτε δεν το επέλεξε. 

Η αγάπη και η κατανόηση μπορούν να γίνουν δυνατό στήριγμα στον δρόμο προς την ισορροπία.

Ατομα με κρίσεις πανικού παλεύουν σιωπηλά. Προσπαθούν να μη γίνουν βάρος, να μην ενοχλήσουν, να μη χαρακτηριστούν αδύναμοι. Αυτό που χρειάζονται δεν είναι συμβουλές , αλλά κατανόηση, και αποδοχή. 

Το άγχος είναι δεύτερη φύση μας 

Αγχώδεις διαταραχές και η αλήθεια είναι πως κανείς δεν ξέρει να τις διαχειριστεί.

Κανείς δεν ξέρει πού να πάει όταν έχει άγχος που του δυσκολεύει την καθημερινότητα. 

Πολύς κόσμος πάσχει από κρίσεις πανικού. Στην πλειονότητά είναι νέοι άνθρωποι, στις πλάτες των οποίων έχει πέσει το βαρύ φορτίο που ονομάζεται κρίση.

Όλοι,είναι ικανοί να βιώσουν μια κρίση πανικού.

 Είναι ξαφνική κι αιφνίδια 

Εχει ως αποτέλεσμα να απομονώνονται και να κλείνονται στην ασφάλεια του σπιτιού τους 

Η αλήθεια είναι πως δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα να συναναστρέφεσαι άτομα που το βιώνουν. 

Δεν ξέρουν τι θέλουν και πως το θέλουν. 

Στην πραγματικότητα δεν φταίνε . Απλά φοβούνται πολύ και δεν ξέρουν πώς να το διαχειριστούν . Θέλουν απελπισμένα να νιώσουν πως είναι ασφαλείς, πως τους καταλαβαίνεις και πως θα είσαι εκεί να τους προστατεύεις από κάθε πιθανό κίνδυνο

Κίνδυνος: λέξη κλειδί. 

Παντού βλέπουν κίνδυνο. Παντού νιώθουν ευάλωτοι κι αδύναμοι. Ακόμη και όταν βρίσκονται σε ασφαλές για εκείνους περιβάλλον η αίσθηση του φόβου μπορεί να τους αποσυντονίσει τελείως. 

Γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι τρελοί. 

Έχουν απόλυτη επίγνωση του γεγονότος πως οι φόβοι τους είναι παράλογοι. 

Ξέρουν πως δεν θα λιποθυμήσουν, πως δεν θα πεθάνουν, πως δεν είναι αληθινό το αίσθημα που βιώνουν. 

Κι όσο το εξηγούν με τη λογική τόσο θυμώνουν που δεν μπορούν να ξεφύγουν από αυτή την έμμονη σκέψη που τους ακολουθεί όλες τις ώρες της μέρας.

Οι κρίσεις θέλουν υπομονή, αντοχή και συμπαράσταση. Δεν είναι πονοκέφαλος για να ξεφύγεις από αυτές. 

Είναι ο τρόπος που βρίσκει ο εαυτός σου να σου φωνάξει πως τον ζορίζεις, πως κάτι κάνεις λάθος, πως θέλει να τον ακούσεις. Θέλει θεραπεία και ειδικό. Θέλει να δώσεις χρόνο και κόπο. Να εκτεθείς σε αυτά που φοβάσαι και να τα απομυθοποιείς σιγά-σιγά σαν να μαθαίνεις να περπατάς σαν πρώτη φορά. Θέλει αγάπη.

Ακόμη κι όταν δεν καταλαβαίνεις τι περνάει ο άλλος απέναντί σου μην τον χλευάσεις. 

Μάθε να ακούς και να συμπονάς. Αυτός έχει ένα βάσανο που εύχεται να μη σου συμβεί ποτέ. Αυτός νευριάζει που οι άλλοι συνεχίζουν τη ζωή τους κι εκείνος δεν μπορεί. 

Αυτός ξαγρυπνάει γιατί δεν μπορεί να αποκοιμηθεί απ’ το άγχος όταν εσύ ροχαλίζεις του καλού καιρού.

Το χειρότερο που μπορείς να κάνει σε όποιον πάσχει από αγχώδη διαταραχή είναι να μη σταθείς στο πλευρό του, να μην δείξεις κατανόηση και σεβασμό σε αυτό που περνάει. Άλλωστε, όπως είπαμε η κρίση πανικού χτυπάει παντού και δεν κάνει εξαιρέσεις.