ΑΥΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑ...ΠΑΝΤΟΥ

 

Όταν κόβεσαι.

Όταν ακούς «φλεγμονή», γιατί όχι;

Κόβεσαι στο δάχτυλο και δεν πανικοβάλλεσαι.

Δεν κάθεσαι να σκέφτεσαι αν «θα κλείσει».

Ξέρεις ότι το σώμα θα το φροντίσει.

Και πράγματι, το φροντίζει.

Μέσα σε δευτερόλεπτα ενεργοποιείται

η πήξη.

Τα αιμοπετάλια κολλάνε μεταξύ τους,

σχηματίζουν θρόμβο.

Ακολουθεί η φλεγμονώδης φάση

που δεν ειναι εχθρός, αλλά

μηχανισμός καθαρισμού.

Μακροφάγα φτάνουν στο σημείο, απομακρύνουν κατεστραμμένα κύτταρα, απελευθερώνονται αυξητικοί παράγοντες.

Ινοβλάστες

δημιουργούν νέο κολλαγόνο.

Αγγεία σχηματίζονται ξανά.

Και παράλληλα συμβαίνει κάτι που δεν βλέπεις.

Το λεγόμενο ρεύμα τραυματισμού.

Τα κύτταρα έχουν ηλεκτρικό δυναμικό.

Η μεμβράνη τους διατηρεί διαφορά φορτίου μέσω ιόντων νατρίου και καλίου.

Όταν ο ιστός τραυματίζεται, αυτή η ισορροπία διαταράσσεται.

Δημιουργείται μικροσκοπική διαφορά δυναμικού μεταξύ

υγιούς και τραυματισμένου ιστού.

Ένα χαμηλής έντασης βιοηλεκτρικό πεδίο.

Αυτό το πεδίο λειτουργεί σαν «φάρος».

Καθοδηγεί τα κύτταρα επούλωσης να κινηθούν προς το σημείο.

Δεν είναι μεταφορά.

Είναι μετρήσιμο φαινόμενο.

Η βιολογία είναι και ηλεκτρική.

Και εσύ δεν φοβάσαι.

Γιατί το βλέπεις να κλείνει.

Τώρα πάμε στο δύσκολο.

Όταν ακούς

«εσωτερική φλεγμονή»,

«έντερο», «αυτοάνοσο»,

«χρόνια φλεγμονή χαμηλού βαθμού»,

ξαφνικά ο εγκέφαλος χάνει την εικόνα.

Δεν υπάρχει κρούστα.

Δεν υπάρχει χρονοδιάγραμμα ορατό.

Δεν υπάρχει «να, κλείνει».

Και τότε ενεργοποιείται ο πανικός.

Ο φόβος ενεργοποιεί το συμπαθητικό . Αυξάνεται η κορτιζόλη.

Μεταβάλλεται η ανοσολογική ισορροπία.

Η φλεγμονώδης απόκριση γίνεται πιο παρατεταμένη.

Ο άξονας έντερο-εγκέφαλος επηρεάζεται. Το μικροβίωμα απορρυθμίζεται.

Με απλά λόγια;

Το στρες για τη φλεγμονή…

τροφοδοτεί τη φλεγμονή.

Και όμως, ο ίδιος οργανισμός που κλείνει ένα τραύμα στο δέρμα, έχει μηχανισμούς επούλωσης και στο έντερο.

Ο εντερικός φραγμός αναδομείται.

Τα επιθηλιακά κύτταρα του εντέρου ανανεώνονται κάθε λίγες ημέρες. Το ανοσοποιητικό σύστημα ρυθμίζει.

Η ομοιόσταση δουλεύει ασταμάτητα.

Η διαφορά δεν είναι ότι το σώμα «δεν μπορεί».

Η διαφορά είναι ότι δεν το βλέπεις.

Και ο άνθρωπος φοβάται αυτό που δεν βλέπει.

Το ρεύμα τραυματισμού είναι μια υπενθύμιση.

Ότι μέσα σου υπάρχει

βιοηλεκτρική νοημοσύνη.

Ότι η φλεγμονή δεν είναι τιμωρία

αλλά μηχανισμός.

Ότι η επούλωση δεν είναι θαύμα, είναι φυσιολογία.

Φυσικά, χρειάζονται συνθήκες.

Οξυγόνο. Καλή μικροκυκλοφορία. Ισορροπημένο μικροβίωμα.

Ρύθμιση του νευρικού συστήματος.

Όταν αυτά διαταράσσονται, η επούλωση καθυστερεί. Δεν σταματά. Καθυστερεί.

Το σώμα δεν είναι εχθρός σου.

Το σώμα είναι σύστημα αυτοδιόρθωσης.

Το ερώτημα δεν είναι

«αν μπορεί να επουλωθεί».

Το αποδεικνύει κάθε φορά που κόβεσαι.

Το ερώτημα είναι αν,

μπροστά στην εσωτερική φλεγμονή,

θα του δώσεις τις συνθήκες ή

θα του δώσεις πανικό.

Για δες πώς αναπνέεις όταν φοβάσαι μια διάγνωση.

Εκεί αρχίζει η πραγματική ρύθμιση.

Το σώμα δεν χρειάζεται φόβο.

Χρειάζεται ρύθμιση.

Πηγη Ευαγγελία Παπαγιάννη