ΘΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ..

 

Θυματοποίηση

Κάποιοι δεν θέλουν να σωθούν

Υπάρχει μια απόλαυση στο να λες :

«Πάλι σε μένα συμβαίνουν όλα.»

Είναι νευροβιολογία.

Είναι κορτιζόλη.

Είναι άξονας έντερου-εγκεφαλου.

Κάθε φορά που κάποιος

ξαναλέει την ιστορία της..αδικίας του,

ο εγκέφαλος ενεργοποιεί τον ίδιο συναγερμό.

Ανεβαίνει η κορτιζόλη.

Ενεργοποιείται το συμπαθητικό σύστημα.

Η ινσουλίνη απορρυθμίζεται.

Η φλεγμονή χαμηλού βαθμού

αρχίζει να σιγοκαίει.

Και κάπου εκεί…

έρχεται η ...ντοπαμίνη.

Ο εγκέφαλος αγαπά την ένταση.

Ακόμα κι αν είναι αρνητική.

Καλύτερα δράμα παρά σιωπή.

Καλύτερα πόνος παρά να είσαι αόρατος.

Ο άξονας έντερου-εγκέφαλου

δεν ξεχωρίζει αν ο κίνδυνος είναι πραγματικός ή αφηγηματικός.

Για το σώμα, η ιστορία που λες είναι

βιολογικό γεγονός.

Κ ά θ ε «με αδικούν»

επηρεάζει τον ..εντερικό φραγμό.

Κάθε «κανείς δεν με καταλαβαίνει»

συσφίγγει το πνευμονογαστρικό νεύρο.

Κάθε «μόνο εγώ τα περνάω αυτά»

αλλάζει τη λειτουργία

του εντερικού νευρικού συστήματος.

Και τότε αρχίζει το γνώριμο μοτίβο:

Φούσκωμα.

Ευαισθησία στη σπληνική καμπή.

Δυσβίωση στο μικροβίωμα.

Απορρόφηση θρεπτικών συστατικών που δεν γίνεται σωστά.

Το σώμα δεν ζει στο Facebook.

Ζει στη βιοχημεία.

Η χρόνια θυματοποίηση

κρατά τον οργανισμό σε επιβίωση.

Και όταν το σώμα ζει σε επιβίωση:

– η κορτιζόλη μένει ψηλά

– η μεταβολική ευελιξία μειώνεται

– το σπλαχνικό λίπος αυξάνεται

– η φλεγμονή χαμηλού βαθμού γίνεται «κανονικότητα»

Και μετά λέμε:

«Γιατί δεν μπορώ να ρυθμίσω το ζάχαρό μου;»

«Γιατί πρήζομαι συνέχεια;»

«Γιατί κουράζομαι τόσο;»

Γιατί το νευρικό σου σύστημα δεν κατεβαίνει ποτέ απ τον συναγερμό.

Η θυματοποίηση έχει δευτερογενές όφελος.

Σου δίνει προσοχή.

Σου δίνει ρόλο.

Σου δίνει επιβεβαίωση.

Αν δεν είμαι το θύμα…ποιος είμαι;

Εκεί είναι ο πραγματικός φόβος.

Γιατί αν αφήσω τον ρόλο,

θα πρέπει να αναλάβω ευθύνη για τη ρύθμιση του νευρικού μου συστήματος.

Και η ευθύνη δεν έχει κοινό.

Δεν έχει χειροκρότημα.

Δεν έχει «αχ καημένε».

Έχει ρύθμιση αναπνοής.

Έχει ηρεμία στο πνευμονογαστρικό.

Έχει φροντίδα του εντερικού φραγμού.

Έχει αποκατάσταση του μικροβιώματος.

Έχει δουλειά.

Ο άνθρωπος που εθίζεται στη θυματοποίηση

συνήθως δεν έμαθε ποτέ

να ζητά αγάπη άμεσα.

Δεν του έμαθαν να λέει:

«Θέλω προσοχή.»

«Φοβάμαι.»

«Χρειάζομαι στήριξη.»

Έμαθε να πονάει δυνατά.

Και το σώμα υπακούει.

Μυστικό.

Το σώμα αγαπά την ασφάλεια.

Όχι το δράμα.

Όταν σταματήσεις να χρειάζεσαι το κοινό

για να υπάρξεις,

η αναπνοή βαθαίνει.

Το πνευμονογαστρικό ενεργοποιείται.

Το έντερο χαλαρώνει.

Η απορρόφηση θρεπτικών συστατικών βελτιώνεται.

Η ρύθμιση ζαχάρου σταθεροποιείται.

Δεν είναι απλή ψυχολογία.

Είναι βιολογία

του άξονα έντερο-εγκέφαλος.

Και κάπου εδώ δεν θα σου πω

«σκέψου θετικά».

Θα σου πω κάτι πιο ειλικρινές:

Παρατήρησε την ιστορία που επαναλαμβάνεις.

Γιατί το μικροβίωμά σου την ακούει.

Ο εντερικός φραγμός την καταγράφει.

Η κορτιζόλη την υπογράφει.

Και αν κάποια στιγμή θελήσεις

να σπάσεις τον κύκλο,

ξεκινάς από εκεί που ζει ο φόβος.

Στο σώμα.

Στην αναπνοή.

Στη ρύθμιση του νευρικού συστήματος.

Δεν χρειάζεται να πονάς για να υπάρχεις.

Χρειάζεται να ρυθμιστείς.

Και η ρύθμιση ξεκινά από μέσα.

https://www.facebook.com/e.papagian