ΨΟΪΤΗΣ..Ο ΜΥΣ ΤΗΣ..ΨΥΧΗΣ

 

Ο λαγονοψοΐτης

είναι από εκείνα τα σημεία του σώματος που δεν φωνάζουν, αλλά κρατάνε τα πάντα.

Υπάρχουν στιγμές που το σώμα μιλάει πριν προλάβει ο νους να καταλάβει τι συμβαίνει.

Ο λαγονοψοΐτης δεν είναι απλώς ένας μυς, Είναι μια γέφυρα.

Ξεκινά βαθιά από την οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης, αγκαλιάζει τα σπλάχνα και καταλήγει στο μηριαίο οστό.

Είναι ο βαθύτερος καμπτήρας του ισχίου,

ο μυς που μας σηκώνει από την καρέκλα, που μας επιτρέπει να περπατάμε,

να τρέχουμε,

να προχωράμε στη ζωή.

Αλλά νευρολογικά… είναι κάτι πολύ περισσότερο.

Ο λαγονοψοΐτης είναι μυς επιβίωσης.

Είναι άμεσα συνδεδεμένος με το αυτόνομο νευρικό σύστημα και ειδικά με τον μηχανισμό «μάχη ή φυγή».

Όταν ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται κίνδυνο , πραγματικό ή φανταστικό και στέλνει ένα καθαρό μήνυμα,

«σφίξε, προστάτευσε τα όργανα, ετοιμάσου».

Και ο λαγονοψοΐτης υπακούει ακαριαία.

Το πρόβλημα δεν είναι ο φόβος.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν τελειώνει ποτέ.

Ο σύγχρονος άνθρωπος

δεν τρέχει για να σωθεί, ούτε παλεύει. Κάθεται. Μπροστά σε οθόνες, σε ειδήσεις, σε deadlines, σε σκέψεις.

Το σώμα όμως δεν το ξέρει αυτό.

Για το σώμα, κάθε ειδοποίηση

είναι μια μικρή απειλή.

Κάθε πίεση είναι ένας συναγερμός.

Έτσι η ενέργεια της φυγής μένει παγιδευμένη.

Ο λαγονοψοΐτης μένει σε χρόνια σύσπαση.

Κονταίνει. Σκληραίνει. Κουβαλάει.

Και εδώ έρχεται το βαθύτερο κομμάτι.

Ακριβώς πάνω από τον λαγονοψοΐτη βρίσκονται τα επινεφρίδια.

Οι αδένες της αδρεναλίνης και της κορτιζόλης.

Όταν ο λαγονοψοΐτης είναι σφιγμένος, τα «πιέζει » συνεχώς, κρατώντας το σώμα σε μόνιμη εγρήγορση.

Ένα σώμα που δεν ξεκουράζεται ποτέ πραγματικά, ακόμη κι αν κοιμάται.

Και το έντερο;

Δεν είναι τυχαίο που ο λαγονοψοΐτης περνά δίπλα του.

Το έντερο είναι ο δεύτερος

ή μήπως ο πρώτος; εγκέφαλος.

Όταν το σώμα ζει σε στρες, η αιμάτωση απομακρύνεται από την πέψη

και πηγαίνει στους μυς επιβίωσης.

Η κινητικότητα αλλάζει, το έντερο σφίγγεται, η πέψη γίνεται βαριά, η απορρόφηση φτωχή. Ένας σφιγμένος λαγονοψοΐτης δεν αφήνει το έντερο να «αναπνεύσει».

Κι ένα έντερο που δεν αναπνέει,

κρατά κι αυτό μνήμη.

Γι’ αυτό πολλές φορές η απελευθέρωση του λαγονοψοΐτη συνοδεύεται από συναισθήματα.

Όχι επειδή «κάτι πάει λάθος»,

αλλά επειδή κάτι φεύγει.

Φόβοι που δεν ειπώθηκαν.

Στάσεις ζωής που αντέξαμε.

Καταστάσεις που ξεπεράσαμε,

αλλά το σώμα δεν ενημερώθηκε ποτέ

ότι τελείωσαν.

Η απελευθέρωση του λαγονοψοΐτη

δεν είναι απλώς θέμα μέσης ή ισχίων.

Είναι άδειασμα ενός εσωτερικού κάδου που γέμιζε χρόνια.

Και όχι, δεν χρειάζεται βία.

Το σώμα δεν ξεμπλοκάρει με πίεση,

αλλά με ασφάλεια.

Η θέση της εποικοδομητικής ανάπαυσης

είναι μια πράξη βαθιάς επανεκπαίδευσης.

Ξαπλωμένος στο πάτωμα,

με τα γόνατα λυγισμένα και να ακουμπούν μεταξύ τους,

τα πέλματα στο έδαφος,

τα χέρια χαμηλά στην κοιλιά.

Εκεί που βρίσκεται το κέντρο.

Εκεί που ξεκινά η πέψη, η ζωή, η αίσθηση «είμαι ασφαλής».

Σ αυτή τη θέση δεν κάνεις τίποτα.

Κι αυτό είναι το δύσκολο.

Αφήνεις τη βαρύτητα να κάνει τη δουλειά της. Το μηριαίο οστό να καθίσει σωστά στην άρθρωση.

Ώστε ο λαγονοψοΐτης να πάρει το μήνυμα ότι δεν χρειάζεται να προστατεύει πια.

Ίσως νιώσεις ζέστη.

Ίσως δονήσεις.

Ίσως μια βαθιά ανάσα που βγαίνει μόνη της. Όλα είναι σημάδια αποφόρτισης.

Και κάπου εκεί, χωρίς προσπάθεια,

το έντερο χαλαρώνει.

Το νευρικό σύστημα κατεβάζει ταχύτητα.

Το σώμα θυμάται

πώς είναι να μην περιμένει κίνδυνο.

Ο λαγονοψοΐτης δεν είναι εχθρός.

Είναι ο φύλακας που δεν πήρε ποτέ άδεια.

Όταν του τη δώσεις, δεν ελευθερώνεις απλώς έναν μυ.

Ελευθερώνεις χώρο.

Στο σώμα.

Στο έντερο.

Στη ζωή.

Για δες… τι κρατάς ακόμα εκεί χαμηλά.