ΛΙΠΩΔΗΣ ΔΙΗΘΗΣΗ ΤΟΥ ΗΠΑΤΟΣ..

 

Μιλαμε για την μη αλκοολική λιπώδη διήθηση του ήπατος ,οπου το λίπος στο συκώτι υπερβαίνει το 5% του βάρους του .

Το βλεπουμε σε τυχαίο υπερηχογράφημα ήπατος ή σε πιο προχωρημένη κατάσταση όταν η νόσος έχει εξελιχθεί σε στεατοηπατίτιδα ( δηλαδή ηπατίτιδα από το λίπος )

από τις αυξημένες τιμές των τρανσαμινασών που δείχνουν ότι το ήπαρ έχει πάθει φλεγμονή από την αυξημένη ποσότητα λίπους που έχει.

Την πάθηση αυτή περα των υπέρβαρων ή παχύσαρκων, την εχουν και άτομα φυσιολογικού βάρους αλλά με εναπόθεση λίπους στην κοιλιά , και μη αλκοολική λιπώδη διήθηση του ήπατος.

Η αντίσταση στην ινσουλίνη,

πυροδοτεί και την λιπώδη διήθηση του ήπατος αλλά και την γένεση πολλών άλλων ασθενειών, που φαίνονται άσχετες μεταξύ τους, όπως ο διαβήτης ΙΙ, οι καρδιοπάθειες, πολλά είδη καρκίνου, η υπέρταση ,νόσος πολυκυστικών ωοθηκών

Η αντίσταση στην ινσουλίνη, δηλαδή η δυσχέρεια που έχει η ινσουλίνη να κάνει τη δουλειά της, να βάζει τη γλυκόζη μέσα στα κύτταρα.

Η ινσουλίνη βέβαια , έχει πολλές δράσεις στον οργανισμό μας, οι οποίες εξαρτώνται από το είδος των ιστών στους οποίους επενεργεί, και ρυθμίζει πάρα πολλές φυσιολογικές λειτουργίες του σώματος μας.

Η δράση της ινσουλίνης στρέφεται κυρίως

σε τρεις ιστούς ,στο ήπαρ στους μυς και στον λιπώδη ιστό.

Αποδίδει την γλυκόζη από το αίμα στα κύτταρα που την χρησιμοποιούν ως ενέργεια, ενώ όση δεν χρησιμοποιείται αποθηκεύεται είτε σαν ένα μεγάλο αποθηκευτικό μόριο το οποίο ονομάζεται γλυκογόνο και αυτό γίνεται στο ήπαρ και τους μυς ,είτε ως λίπος και αυτό γίνεται στον λιπώδη ιστό.

Σε συνεργασία με την γλυκαγόνη, διαφορετική από το γλυκογόνο, ρυθμίζει ώστε τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα να παραμένουν εντός συγκεκριμένων ορίων, βοηθάει δήλαδη στην ομοιόσταση του οργανισμού, έχοντας η ινσουλίνη αναβολική δράση, ενώ η γλυκαγόνη καταβολική δράση.

Αναστέλλει την διάσπαση του γλυκογόνου αλλά και την νεογλυκογένεση στο ήπαρ, δηλαδή αναστέλλει την παραγωγή γλυκόζης από το ήπαρ στο αίμα.

Μειώνει την λιπόλυση του λιπώδους ιστού και έτσι μειώνει τα επίπεδα των ελεύθερων λιπαρών οξέων στο αίμα, δηλαδή δεν βοηθάει στην καύση του λίπους, γιατί η ινσουλίνη είναι αναβολική ορμόνη και φροντίζει να διατηρηθεί ενέργεια στο σώμα με τη μορφή λίπους.

Προάγει την πρωτεϊνοσύνθεση, ως αναβολική ορμόνη που είναι, και έχει άμεση δράση στο ενδοθήλιο, δηλαδή το εσωτερικό χιτώνα των αγγείων μας, προκαλώντας αγγειοδιαστολή ,καθώς επίσης ,και αυτό είναι πολύ σημαντικό , δρα ως αυξητικός παράγοντας και έτσι προάγει τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων.

Σήμερα μιλαμε για την αντίσταση στην ινσουλινη , η οποια,αφενός μεν ξεκινά πάρα πολλά χρόνια πριν, μέχρι και 20,έως ότου εμφανιστεί ο διαβήτης δύο, και τελικά οι ζημιές οι οποίες προκαλούνται στον οργανισμό, δεν οφείλονται μόνο στην αύξηση της γλυκόζης στο αίμα, η οποία δημιουργεί τα προχωρημένα προϊόντα γλυκοζυλίωσης, ενώνεται με πρωτεΐνες του σώματος μας και πρακτικά τις καταστρέφει, όπως επίσης καταστρέφει και το ενδοθήλιο των αγγείων μας, αλλά οφείλεται επίσης και στην ίδια την υπερινσουλίναιμία δηλαδή την μεγάλη αύξηση της τιμής της ινσουλίνης ,η οποία γίνεται λόγω της προσπάθειας του παγκρέατος να αντιρροπήσει την αυξημένη αντίσταση των ιστών στην ινσουλινη , μέσω της αύξησης της παραγωγής της ινσουλίνης απ αυτό.

Η αντίσταση στην δράση της ινσουλίνης οφείλεται σε βλάβες σε διαφορετικά επίπεδα δράσης της ινσουλίνης σε όλη την μάζα των κυττάρων του σώματος.

Οποιαδήποτε διαταραχή στο μονοπάτι των αλυσιδωτών αντιδράσεων οι οποίες σχετίζονται

είτε με τους υποδοχείς της ινσουλίνης,

είτε με τους μεταφορείς της ινσουλίνης στο κύτταρο (GLUT transporters) αλλά και οποιοδήποτε ενδιάμεσο σταθμό έτσι ώστε

να αναστέλλεται η πρόσληψη της γλυκόζης στο εσωτερικό των κυττάρων εκφράζει

την αντίσταση στην ινσουλινη .

Η παχυσαρκία τωρα,και ιδίως η σπλαχνική δηλαδή εναπόθεση λίπος μέσα στην κοιλιά σχετίζεται με την αντίσταση στην δράση της ινσουλίνης.

Επίσης η αντίσταση στην ινσουλίνη σχετίζεται με την αυξημένη συγκέντρωση των τριγλυκεριδίων κυρίως στο εσωτερικό των μυϊκών κυττάρων αλλά και στο ήπαρ, δηλαδή όταν έχουμε την λιπώδη διήθηση του ήπατος όπως επίσης και με την αυξημένη συγκέντρωση λίπους στο ίδιο το πάγκρεας.

Αυτό γίνεται γιατί η αυξημένη παρουσία τριγλυκεριδίων επηρεάζει τα μονοπάτια σύνδεσης της ινσουλίνης με τον υποδοχέα της στις κυτταρικές μεμβράνες ,καθώς επίσης και τους μεταφορείς γλυκόζηςGLUTs.

Ο οργανισμός μας τωρα είναι έξυπνος και φροντίζει από μόνος του το καλό μας ,

πως είναι δυνατόν να συντηρει ένα μηχανισμός σαν αυτον της αντίστασης στην ινσουλίνη , αφού μας κάνει τόσο κακό;

Η αντίσταση στην ινσουλίνη δεν δημιουργήθηκε από τη φυσική επιλογή σαν κάτι κακό.

Δημιουργήθηκε ως ένας

κορυφαίος μηχανισμός επιβίωσης .

Τι γίνεται δηλαδή. Το βασικό καύσιμο του οργανισμού είναι η γλυκόζη, ο εγκέφαλός μας, εμείς οι ίδιοι που σκεφτόμαστε, τρεφόμαστε σχεδόν αποκλειστικά με γλυκόζη, βέβαια τρεφόμαστε και με κάποια άλλα καύσιμα τα οποία λέγονται κετόνες.

Ο μεταβολισμός της γλυκόζης εξαρτάται από δύο ιστούς, το ήπαρ το οποίο είναι ο ιστός παραγωγής και οι μυς οι οποίοι είναι ο ιστός καταναλωτής.

Ανάμεσα τους βρίσκεται ο λιπώδης ιστός, ο οποίος λειτουργεί ως μπαλαντέρ, όποτε χρειάζεται.

Η ομοιόσταση της γλυκόζης ,δηλαδή η διατήρηση της μέσα σε σταθερά όρια ,έτσι ώστε να επιτυγχάνεται η άψογη λειτουργία του οργανισμού, ρυθμίζεται αφενός μεν από την ίδια την ινσουλίνη, και αφετέρου από όλες τις άλλες αντιινσουλινικές ορμόνες όπως η γλυκαγόνη η κορτιζόλη η αυξητική ορμόνη οι κατεχολαμίνες και λοιπά.

Όταν καταναλώνουμε τροφή, όταν έχουμε δηλαδή την φάση του αναβολισμού, της αποθήκευσης ενέργειας, μέσω της δράσης της ινσουλίνης αποθηκεύεται γλυκόζη και λίπος. Αντίθετα όταν έχουμε ανάγκη να πάρουμε ενέργεια ,δηλαδή έχουμε την φάση του καταβολισμού, διασπώνται οι αποθήκες και παράγονται γλυκόζη και ελεύθερα λιπαρά οξέα τα οποία αποδίδονται στην κυκλοφορία για καύση .

Αυτές οι δύο φάσεις του μεταβολισμού, δηλαδή αναβολισμός και καταβολισμός , εξαρτώνται από τις ίδιες τις μεταβολικές ανάγκες του οργανισμού και άλλοτε υπερισχύει η μία και άλλοτε η άλλη ανάλογα με τις ανάγκες.

Όταν υπάρχει ανάγκη για ενέργεια όπως για παράδειγμα στην άσκηση ,στην εφηβεία ,στις λοιμώξεις ,στην κύηση αλλά και στον ύπνο τότε οι αντιινσουλινικές ορμόνες κάνουν αντίσταση στην ινσουλίνη, έτσι ώστε η γλυκόζη να μην πηγαίνει για αποθήκευση, παράλληλα δε δρουν στο ίδιο το ηπαρ για να παράγει γλυκόζη αλλά και στον μυϊκό ιστό έτσι ώστε να σταματήσει να καταναλώνει τη γλυκόζη και κινητοποιούν τον λιπώδη ιστό ώστε να απελευθερώσει ενέργεια ως ελεύθερα λιπαρά οξέα.

Βλέπουμε δηλαδή ότι σ αυτές τις περιπτώσεις η αντίσταση στην ινσουλίνη είναι αναγκαία για την διατήρηση της ζωής .

Όταν δηλαδή κοιμόμαστε, όσο περνάει η ώρα, ο εγκέφαλος αρχίζει να στερείται γλυκόζης, και έτσι δημιουργείται μία προσωρινή και προοδευτική αντίσταση στην ινσουλίνη τότε δύο αντιινσουλινικές ορμόνες, η κορτιζόλη και η αυξητική παράγουν γλυκόζη από το ήπαρ και κάνουν λιπόλυση του λιπώδους ιστού.

Όμως αυτή είναι η φυσιολογική ανταπόκριση του οργανισμού σε μία κατάσταση,

όταν όμως εμείς δημιουργούμε κακές καταστάσεις ,λόγω του λάθους που κάνουμε στον τρόπο ζωής μας, όταν δηλαδή τρώμε πολύ και παχαίνουμε ή τρώμε πάρα πολλά υδατανθρακούχα τρόφιμα (γλυκά αναψυκτικά με ζάχαρη ), η κάνουμε καθιστική ζωή και δεν ασκούμαστε, ή από άγχος διαταράσσουμε τον ύπνο μας, ή από τα προβλήματα της ζωής παθαίνουμε χρόνια στρες ή κατάθλιψη τότε η παρατεταμένη αντίσταση στην ινσουλίνη γίνεται από μηχανισμός επιβίωσης , μηχανισμός δημιουργίας νόσου .

Φίλοι μου οι αποφάσεις στη ζωή μας λαμβάνονται από δύο κέντρα του εγκεφάλου είτε από ένα πρωτόγονο που ονομάζεται αμυγδαλή ,είτε από πιο εξελιγμένα κέντρα όπως είναι

ο μετωπιαίος λοβός και

ο προμετωπιαίος φλοιός.

Είναι καλό να κρίνουμε τις αποφάσεις που παίρνουμε στη ζωή μας,

όχι με τα πρωτόγονα κέντρα όπως η αμυγδαλή, αλλά με τα εξελιγμένα κέντρα δηλαδή με τον μετωπιαίο λοβό και τον προμετωπιαίο φλοιό.

Είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε ότι

το αν θα φάμε το γλυκό που θέλουμε ,ή εάν θα τρώμε υπερβολικά και θα παχύνουμε, η εάν θα καπνίζουμε, η αν θα πίνουμε υπερβολικά, η εάν κάνουμε καθιστική ζωή και δεν ασκούμαστε, η αν κάνουμε χρήση τοξικών ουσιών, όλα αυτά θα επηρεάσουν την υγεία μας μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα αλλά και τους δικούς μας ανθρώπους.

Είναι σημαντικό

αφενός μεν να γνωρίζουμε τους μηχανισμούς με τους οποίους μπορούμε να πάθουμε βλάβη της υγείας μας, αλλά και τον τρόπο με τον οποίον μπορούμε να το αποφύγουμε ή και να ανατρέψουμε τυχόν βλάβες που έχουμε επιφέρει στον εαυτό μας ,με φυσικό τρόπο.

πηγη :https://www.facebook.com/georgios.kontizas?