ΓΟΝΕΙΣ-ΠΑΙΔΙΑ 0-1

 

Η παραβατικότητα των νέων. 

Τα παιδιά αυτά προέρχονται από  οικογένειες οι οποίες ::

είτε έχουν προβλήματα εσωτερικά μέσα στο σπίτι τους, 

είτε ο καθένας έχει δικά του προσωπικά προβλήματα. 

Όταν κάνεις ένα παιδί, έχεις μόνο ένα δικαίωμα: 

Να αναπτύξεις σωστά την ψυχική   του  υγεία . Να το εξελίξεις ώριμα. 

Να μάθει να υποτάσσεται στον νόμο και το υποτάσσεται είναι νοηματική και πραγματική σκέψη. 

Με τον νόμο δεν μπορεί να τα βάλει κανείς. 

Η ηλικιακή περίοδος από τα 6 έως τα 16, αποτελεί πυρήνα για τη διαμόρφωση της ταυτότητας και την ψυχική του σταθερότητα. 

Εκεί μπαίνουν τα όρια, η ενσυναίσθηση, ο σεβασμός στον άλλο και γίνεται κατανοητό ποιος είναι ο ρόλος του γονιού. 

Αν μεγαλώσεις με την αίσθηση ότι εσύ ξεχωρίζεις ή ότι κανείς δεν μπορεί να σου επιβληθεί, τότε μπαίνουμε στην παθολογία

Αυτά τα παιδιά μπορεί να φτάσουν σε σημείο να αφαιρέσουν μια ζωή εν ψυχρώ.

Στην Ελλάδα, παρατηρείται το φαινόμενο της αντιστροφής ρόλων μέσα στο σπίτι: Το παιδί καβαλάει τον γονιό, και ο γονιός είναι αδύναμος. 

Σήμερα ποσοστό 20% των γονιών φοβούνται, στην εφηβεία, να μη φάνε ξύλο απ’ τα παιδιά τους.

Το πιο σημαντικό διάστημα για μια σχέση γονιού-παιδιού είναι 

η  δεκαετία από τα 6 έως τα 16, 

όπου γονιός και  παιδί πρέπει να είναι κοντά και οι δύο γονείς..

ακόμα κι αν είναι χωρισμένοι.

Είναι αδιανόητο να τσακωνόμαστε χωρισμένοι γιατί είχαμε προσωπικά προβλήματα, και να βάζουμε στο παιδί μας μπροστά τον ρόλο του δικαστή. 

Το παιδί γίνεται δικαστής: 

Με ποιον είσαι;

Αυτό το βάρος δεν μπορεί να το σηκώσει. 

Κι αργότερα  γυρίζει μπούμερανγκ στην ίδια του την ψυχική ζωή.

Ουσιαστική υποστήριξη της οικογένειας

Η λύση είναι η ουσιαστική υποστήριξη της οικογένειας. 

Όχι μόνο στην εκμάθηση γνώσεων, αλλά στην καλλιέργεια της συναισθηματικής ωριμότητας και της κοινωνικής ενσυναίσθησης. 

Σήμερα ρωτήστε παιδιά 8–10 χρονών ποιος είναι ο μέντορας τους. 

Δεν υπάρχει . 

Υπάρχει ένα κινητό. 

Η νοσοπαθολογία έχει δύο λέξεις : 

τοξική ουσία και θυμός. 

Αν συνεχίσουμε έτσι, θα πληρώνουμε τη βία. Είμαστε μια κοινωνία που εξοικειώνεται με τη βία, την πίεση, το στρες, τον θυμό.

Το παιδί χρειάζεται καθοδήγηση, σταθερότητα και γνήσια σχέση. 

Και οι γονείς πρέπει να αναλάβουν αυτόν τον ρόλο , από νωρίς. 

Γιατί η κρίσιμη δεκαετία 6–16 δεν επαναλαμβάνεται αλλά 

καθορίζει ο,τι θα ακολουθήσει".