Και ξαφνικά η κοιλιά σου κάνει αυτό το βαθύ, «γουργουρισμα» και εσύ κοιτάς γύρω σου λες και σε πρόδωσε δημόσια;
Και λες: «Συγγνώμη…»
Σαν να έκανες κάτι ανάρμοστο.
Ενώ στην πραγματικότητα εκείνη τη στιγμή δεν σε “πρόδωσε”.
Δούλευε.
Εσυ όμως το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι.....
«Πείνασα.»
«Έπεσε το ζάχαρο.»
«Κάτι δεν πάει καλά.»
Και τρως.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτό που ακούς
Είναι μηχανισμός καθαρισμού.
Τι πραγματικά συμβαίνει
Όταν τελειώνεις το γεύμα σου και περάσουν 90–120 λεπτά, το σώμα μπαίνει σε άλλη φάση.
Δεν χωνεύει πια ενεργά την τροφή.
Αρχίζει να καθαρίζει.
Το στομάχι και το λεπτό έντερο ενεργοποιούν έναν κυκλικό μηχανισμό συσπάσεων που ταξιδεύει σαν κύμα από πάνω προς τα κάτω. Αυτό το κύμα μετακινεί τα υπολείμματα τροφής, τα νεκρά κύτταρα,τα περίσσεια βακτήρια,τις βλέννες και τα αέρια
Είναι το «housekeeper wave» της φυσιολογίας.
Και όταν αυτό το κύμα σπρώχνει υγρά και αέρια μέσα σε έναν σχετικά άδειο σωλήνα… ακούγεται.
Το γουργουρισμα δεν είναι πείνα
Είναι η κινητικότητα που καθαρίζει.
Το μπερδεύουμε με πείνα
Γιατί έχουμε εκπαιδευτεί να φοβόμαστε το κενό.
Έχουμε μάθει ότι ο μεταβολισμός «πρέπει» να τροφοδοτείται κάθε 2 ώρες.
Έχουμε μάθει ότι ο ήχος σημαίνει ανάγκη.
Έχουμε μάθει ότι αν δεν φάμε, κάτι χαλάει.
Όμως η φυσιολογία λειτουργεί σε κύκλους..
Φάση σίτισης.
Φάση καθαρισμού.
Αν δεν αφήνεις το σώμα να μείνει 3–4 ώρες χωρίς θερμιδική διέγερση, η ινσουλίνη δεν πέφτει, η δε μοτιλίνη μια πεπτιδική ορμόνη 22 αμινοξέων,δεν ενεργοποιείται σωστά, το MMC δεν ολοκληρώνεται.
Η μοτιλίνη τωρα, είναι από τους πιο παρεξηγημένους “σκηνοθέτες” του εντέρου.
Δεν είναι ένζυμο.
Δεν είναι νευροδιαβιβαστής.
Είναι ορμόνη.
Παράγεται κυρίως στο δωδεκαδάκτυλο και στη νήστιδα (αρχικό λεπτό έντερο)
και ο βασικός της ρόλος είναι …
Να ενεργοποιεί τη φάση 3 του
Migrating Motor Complex.
Δηλαδή… να δίνει σύνθημα στη σκούπα να ξεκινήσει.
Η μοτιλίνη αυξάνεται όταν …
Το στομάχι έχει αδειάσει
Δεν υπάρχουν θρεπτικά συστατικά στον αυλό
Η ινσουλίνη έχει πέσει
Δεν υπάρχει ενεργή πέψη
Δηλαδή στη φάση νηστείας.
Και δεν ανεβαίνει μία φορά.
Ανεβαίνει κυκλικά κάθε 90–120 λεπτά όσο συνεχίζεται η νηστεία.
Κάθε κορύφωση της μοτιλίνης πυροδοτεί τη φάση 3 του Migrating Motor Complex.
Είναι σαν να λέει..
«Εντάξει, καθαρίστε τώρα.»
Πότε σταματά;
Σταματά σχεδόν άμεσα
όταν μπει τροφή στο στομάχι.
Ανιχνευτούν λιπαρά ή υδατάνθρακες
Αυξηθεί η ινσουλίνη
Ενεργοποιηθεί η φάση πέψης
Με το πρώτο γεύμα, τα επίπεδα μοτιλίνης πέφτουν.
Το σώμα αλλάζει πρόγραμμα από “καθαρισμό” σε “επεξεργασία”.
Ακόμα και μικρή θερμιδική πρόσληψη μπορεί να αναστείλει τον κύκλο.
Γι’ αυτό το συνεχές τσιμπολόγημα ουσιαστικά κρατά τη μοτιλίνη χαμηλή.
Και τότε αρχίζουν
φούσκωμα, δυσβίωση, τάση για SIBO, αίσθηση βάρους χωρίς να τρως πολύ.
Δεν είναι ότι «έχεις χαλασμένο έντερο».
Έχεις κουρασμένη ρυθμιστική εναλλαγή.
Πότε είναι φυσιολογικό το «γουργουρισμα»;
Όταν έχουν περάσει ώρες απ το γεύμα,
δεν έχεις ζάλη ή τρέμουλο,
το σάκχαρό σου είναι σταθερό και
ο ήχος έρχεται κυκλικά.
Τότε πιθανότατα είναι η σκούπα.
Αν όμως συνοδεύεται από
έντονη αδυναμία,
ιδρώτα, θολή σκέψη,
τότε μιλάμε για άλλο μηχανισμό.
Δεν είμαστε δογματικοί. Είμαστε ρυθμιστικοί.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι ο θόρυβος
Είναι η σιωπή.
Έντερο που δεν κάνει ποτέ ήχο.
Έντερο που δεν έχει κύματα.
Έντερο που κινείται αργά και βαριά.
Η απόλυτη σιωπή συχνά σημαίνει υποκινητικότητα.
Και η υποκινητικότητα είναι έδαφος για δυσβίωση, φλεγμονή χαμηλού βαθμού, αίσθηση μόνιμου φουσκώματος.
Άρα όχι. Δεν φοβόμαστε το γουργουρισμα.
Το ακούμε σαν ένδειξη ζωής.
Πώς βοηθάς τη Σκούπα να δουλεύει σωστά;
Δίνεις κενό μεταξύ των γευμάτων.
Σταματάς το συνεχές τσιμπολόγημα.
Κλείνεις την κουζίνα 2–3 ώρες πριν τον ύπνο.
Ρυθμίζεις τον ύπνο σου.
Ενεργοποιείς παρασυμπαθητικό με αναπνοή.
Μειώνεις τη χρόνια κορτιζόλη.
Γιατί το MMC δεν είναι απλώς μυϊκή κίνηση.
Είναι νευροορμονικός ρυθμός.
Χρειάζεται πνευμονογαστρικό.
Χρειάζεται ασφάλεια.
Χρειάζεται χαμηλή φλεγμονή.
Χρειάζεται μεταβολική ευελιξία.
Χρειάζεται ρύθμιση.
Είναι απίστευτο όμως, πώς έχουμε μάθει να ντρεπόμαστε για τη φυσιολογία μας.
Για τον ήχο της κινητικότητας.
Για τον περισταλτισμό.
Για το MMC που περνάει σαν κύμα καθαρισμού.
Και ζητάμε συγγνώμη.
Φαντάσου να λέγαμε...Αχ...
«Συγγνώμη που λειτουργεί το πνευμονογαστρικό μου.»
«Συγγνώμη που ρυθμίζεται η μοτιλίνη μου.»
«Συγγνώμη που δεν έχω δυσβίωση.»
Το “γουργουρισμα” είναι ήχος ζωής.
Είναι η απόδειξη ότι υπάρχει ρυθμός μεταξύ φάσης σίτισης και φάσης καθαρισμού.
Και μεταξύ μας;
Το έντερο που κάνει ήχο είναι συχνά πιο υγιές από το έντερο που είναι βουβό και φουσκωμένο.
Οπότε την επόμενη φορά που θα ακουστεί;
Μην ζητήσεις συγγνώμη.
Χαμογέλα μέσα σου και πες.
«Η σκούπα μου δουλεύει.»
Η πραγματική πείνα δεν κάνει μόνο ήχο.
Έχει καθαρότητα, ηρεμία, σταθερότητα.
Η αγχώδης πείνα είναι απότομη, νευρική, πιεστική.
Εκεί αλλάζει όλο το παιχνίδι. Το σώμα σου δεν σε τρομάζει.
Σε ενημερώνει. Και η κοιλιά σου δεν γκρινιάζει.
Καθαρίζει.
Κάθε φορά που θα ακούς έναν τέτοιο ήχο, μην τον καλύπτεις.
Ερμήνευσέ τον.
Και κάθε φορά που θα βρεθείς σε συζήτηση για φούσκωμα, SIBO, «έπεσε το ζάχαρο», πες μια πρόταση.
Μονο Μία....
«Ξέρεις ότι υπάρχει φάση καθαρισμού στο έντερο όταν δεν τρώμε;»
Δεν χρειάζεται διάλεξη.
Χρειάζεται σπόρος.
Η γνώση της φυσιολογίας πρέπει να απλωθεί.
Γιατί ο φόβος τρέφεται από άγνοια.
Όταν καταλαβαίνεις τι κάνει η μοτιλίνη, τι είναι το MMC,
πώς λειτουργεί ο άξονας έντερο–εγκέφαλος, δεν πανικοβάλλεσαι.
Ρυθμίζεις.
Και όταν ρυθμίζεις, δυναμώνεις.
Το σώμα μας δεν χρειάζεται φόβο.
Χρειάζεται ρύθμιση.
Πηγη Ευαγγελία Παπαγιάννη
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου