βιταμίνη D

 

Η υπερβολική λήψη βιταμίνης D μπορεί να επιβαρύνει τα νεφρά. 

Είναι απαραίτητη για την υγεία των οστών, του ανοσοποιητικού και της διάθεσης. 

Ωστόσο, η υπερβολή μπορεί να επιβαρύνει σοβαρά τα νεφρά. 

Η υπερδοσολογία αυξάνει τα επίπεδα ασβεστίου , γεγονός που δυσκολεύει τη λειτουργία των νεφρών και μπορεί να οδηγήσει σε προβλήματα. 

Η σωστή ενημέρωση είναι το «κλειδί» για να παραμένει σύμμαχος και όχι πηγή ανησυχίας.

Η αναγνώριση προειδοποιητικών  σημείων  είναι κρίσιμη, καθώς τα πρώιμα συμπτώματα, 

όπως η ναυτία, η επίμονη δίψα και η συχνή ούρηση, υποδεικνύουν σοβαρή διαταραχή των ηλεκτρολυτών και αυξανόμενο κίνδυνο για τη νεφρική λειτουργία.

Η υπερβολική πρόσληψη βιταμίνης D    

αναγκάζει τα νεφρά να φιλτράρουν μεγάλες ποσότητες ασβεστίου 

για παρατεταμένα χρονικά διαστήματα. Αυτό μπορεί να προκαλέσει την εναπόθεση ασβεστίου στους ιστούς  των νεφρών, οδηγώντας σταδιακά σε πέτρες στα νεφρά ή μόνιμες αποθέσεις ασβεστίου, γνωστές ως νεφρασβέστωση.

Με την πάροδο του χρόνου, αυτή η υπερφόρτωση ενδέχεται να βλάψει τις μονάδες διήθησης των νεφρών, οδηγώντας σε οξεία νεφρική βλάβη ή, σε σοβαρές περιπτώσεις, σε μη αναστρέψιμη νεφρική ανεπάρκεια. 

Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Journal of Renal Injury Prevention, η δηλητηρίαση από βιταμίνη D μπορεί να οδηγήσει τόσο σε οξεία όσο και σε χρόνια νεφρική βλάβη και μπορεί να προκύψει όχι μόνο από την αυτοχορήγηση, αλλά και από λάθη στη συνταγογράφηση ή τη διάθεση.

Η διάγνωση καθυστερεί λόγω μη ειδικών συμπτωμάτων όπως η ναυτία, ο έμετος και η σύγχυση. 

Η χρόνια υπερασβεστιαιμία μπορεί επίσης να επηρεάσει άλλα όργανα, οδηγώντας σε καρδιαγγειακές επιπλοκές και διαταραχές στην ισορροπία ηλεκτρολυτών.

Συμπτώματα υπερδοσολογίας D

Ναυτία και έμετος: Η υπερβολική βιταμίνη D αυξάνει τα επίπεδα ασβεστίου στο αίμα, γεγονός που μπορεί να ερεθίσει το στομάχι και το πεπτικό σύστημα. Αυτό προκαλεί συχνά επίμονη ναυτία και επεισόδια εμέτου, τα οποία αποτελούν από τα πρώτα σημάδια υπερδοσολογίας.

Επίμονη δίψα και συχνή ούρηση: 

Τα υψηλά επίπεδα βιταμίνης D προκαλούν υπερασβεστιαιμία, αναγκάζοντας τα νεφρά να δουλέψουν εντατικά για να την αποβάλουν. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα συχνή ούρηση και έντονη δίψα, καθώς το σώμα προσπαθεί να διατηρήσει την ισορροπία των υγρών.

Μυϊκή αδυναμία και κόπωση: 

Τα αυξημένα επίπεδα ασβεστίου επηρεάζουν τη μυϊκή λειτουργία, προκαλώντας γενική αδυναμία και κόπωση. Ακόμη και οι απλές δραστηριότητες μπορεί να φαίνονται εξαντλητικές, και οι μύες μπορεί να είναι πιασμένοι ή ασυνήθιστα κουρασμένοι.

Σύγχυση και γνωστικά προβλήματα: 

Η υπερβολική βιταμίνη D μπορεί να επηρεάσει το νευρικό σύστημα, προκαλώντας συμπτώματα όπως σύγχυση, δυσκολία συγκέντρωσης ή αποπροσανατολισμό. 

Αυτά τα γνωστικά συμπτώματα μπορεί αρχικά να είναι ήπια, αλλά επιδεινώνονται αν συνεχιστεί η υπερδοσολογία.

Πόνος στη μέση ή στα πλευρά: 

Ο πόνος στη μέση ή στα πλευρά μπορεί να υποδηλώνει ότι τα νεφρά καταπονούνται. 

Τα υψηλά επίπεδα ασβεστίου μπορεί να προκαλέσουν πέτρες στα νεφρά ή να επηρεάσουν τη λειτουργία τους, προκαλώντας δυσφορία σε αυτές τις περιοχές.

Πρήξιμο στα πόδια και δυσκολία στην αναπνοή: 

Σε σοβαρές περιπτώσεις, η παρατεταμένη υπερδοσολογία βιταμίνης D μπορεί να προκαλέσει βλάβες στα νεφρά, οδηγώντας σε κατακράτηση υγρών. 

Αυτό μπορεί να εκδηλωθεί ως πρήξιμο στα πόδια και τους αστραγάλους, καθώς και δυσκολία στην αναπνοή λόγω συγκέντρωσης υγρών – σοβαρά προειδοποιητικά σημάδια πιθανής νεφρικής ανεπάρκειας.

Πόση D χρειάζονται οι ενήλικες;

Σύμφωνα με το National Institutes of Health, οι ενήλικες χρειάζονται ποσότητα βιταμίνης D καθημερινά, από 400 έως 1.000 IU 

Η περίσσεια βιταμίνης D προκαλεί συσσώρευση ασβεστίου  στο αίμα (υπερασβεστιαιμία), το οποίο πρέπει να φιλτραριστεί από τα νεφρά, καταπονώντας τις ευαίσθητες δομές τους. 

Επομένως, αν και η βιταμίνη D είναι απαραίτητη, οι ειδικοί τονίζουν ότι είναι ασφαλέστερο να γίνεται έλεγχος επιπέδων 

Για την αποφυγή επιπλοκών:

Η βιταμίνη D πρέπει να λαμβάνεται μόνο με ιατρική σύσταση.

Να μην υπερβαίνονται οι συνιστώμενες δόσεις, ακόμη και αν φαίνεται ότι μεγαλύτερη ποσότητα θα είναι πιο ωφέλιμη.

Όσοι λαμβάνουν μακροχρόνια συμπληρώματα πρέπει να υποβάλλονται σε περιοδικές αιματολογικές εξετάσεις για να παρακολουθούνται τα επίπεδα βιταμίνης D και ασβεστίου.

Αυτό διασφαλίζει ότι το σώμα λαμβάνει επαρκή αλλά ασφαλή ποσότητα, ελαχιστοποιώντας τον κίνδυνο για τα νεφρά και άλλες επιπλοκές.

Η βιταμίνη D είναι αναμφίβολα σημαντική για την υγεία. Η προσεκτική χρήση υπό ιατρική καθοδήγηση διασφαλίζει τα οφέλη της, αποτρέποντας παράλληλα πιθανούς κινδύνους. 

Η σωστή καθοδήγηση, η τακτική παρακολούθηση και η επαγρύπνηση για τα συμπτώματα υπερδοσολογίας μπορούν να προστατεύσουν τα νεφρά και άλλα όργανα από τις αρνητικές συνέπειες της υπερβολικής βιταμίνης D.

Είναι επίσης σημαντικό να υπάρχει  ισορροπία στην πρόσληψη D  με ασβέστιο και άλλα θρεπτικά συστατικά, να διατηρείται ένας υγιεινός τρόπος ζωής και να λαμβάνονται υπόψη οι ατομικοί παράγοντες κινδύνου.

Ακολουθώντας αυτές τις προφυλάξεις, οι άνθρωποι μπορούν να ενισχύσουν  με ασφάλεια τη δύναμη των οστών, την ανοσία και τη γενική ευεξία χωρίς να διακινδυνεύσουν μακροχρόνιες επιπλοκές.

Η βιταμίνη D είναι πραγματικός σύμμαχος για την υγεία — αρκεί να τη χρησιμοποιείς σωστά. 

ΠΗΓΗ: www.giatros-in.gr

ΥΠΝΟΣ... ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΣ

 

Ο ύπνος συχνά αντιμετωπίζεται ως προαιρετικός 

κάτι που οι άνθρωποι θυσιάζουν για να εργάζονται περισσότερο

Ωστόσο

Η έρευνα δείχνει όλο και περισσότερο ότι η χρόνια στέρηση ύπνου μπορεί να μειώσει το προσδόκιμο ζωής περισσότερο από την κακή διατροφή, την έλλειψη άσκησης ή ακόμα και την κοινωνική απομόνωση, 

καθιστώντας τον ύπνο έναν από τους πιο ισχυρούς και υποτιμημένους πυλώνες της μακροπρόθεσμης υγείας. 

Σε αντίθεση με τη διατροφή ή τη φυσική κατάσταση, ο ύπνος δεν είναι απλώς μια άλλη επιλογή τρόπου ζωής 

είναι μια βιολογική απαίτηση. 

Όταν διακόπτεται συνεχώς, το σώμα δεν προσαρμόζεται ούτε «συνηθίζει».

 Αντίθετα, η βλάβη συσσωρεύεται αθόρυβα με την πάροδο του χρόνου. 

Ο ύπνος είναι η μόνη φορά που το σώμα εκτελεί βαθιά συντήρηση. 

Κατά τη διάρκεια υγιών κύκλων ύπνου, ο εγκέφαλος 

καθαρίζει τις τοξικές πρωτεΐνες των αποβλήτων που συνδέονται με νευροεκφυλιστικές ασθένειες, επισκευάζει νευρικές συνδέσεις και επαναφέρει τα συστήματα συναισθηματικής ρύθμισης. 

Εν τω μεταξύ, το σώμα 

ρυθμίζει τις ορμόνες, επισκευάζει τους ιστούς, 

σταθεροποιεί το ζάχαρο στο αίμα και ενισχύει την ανοσοποιητική άμυνα. 

Όταν υπάρχει έλλειψη ύπνου, 

καμία από αυτές τις διαδικασίες δεν συμβαίνει αποτελεσματικά. 

Με την πάροδο του χρόνου, αυτό οδηγεί σε εκτεταμένη συστημική βλάβη και όχι σε ένα μεμονωμένο πρόβλημα. 

Μελέτες μεγάλης κλίμακας έχουν συνδέσει σταθερά τον ανεπαρκή ύπνο (που συνήθως ορίζεται ως λιγότερες από 6 ώρες ανά νύχτα) 

με αυξημένο κίνδυνο: 

Καρδιαγγειακών παθήσεων, καρδιακών προσβολών και εγκεφαλικων 

Διαβήτη λόγω αντίστασης στην ινσουλίνη 

Παχυσαρκίας μέσω διαταραγμένων ορμονών πείνας 

Κατάθλιψης και άγχους από μειωμένη συναισθηματική ρύθμιση 

Εξασθενημένη ανοσοαπόκριση και υψηλότερα ποσοστά λοιμώξεων 

Γνωστική εξασθένηση και ηυξημένος κίνδυνος άνοιας 

Αυτό που καθιστά την στέρηση ύπνου ιδιαίτερα επικίνδυνη είναι ότι επηρεάζει πολλά βιολογικά συστήματα ταυτόχρονα, ενισχύοντας τον αντίκτυπό της σε σύγκριση με άλλους κινδύνους του τρόπου ζωής. 

Ύπνος εναντίον Διατροφής και Άσκησης: 

Γιατί Χτυπάει Σκληρότερα 

Η διατροφή και η άσκηση έχουν σημασία αλλά η απώλεια ύπνου υπονομεύει και τα δύο. 

Ο κακός ύπνος αυξάνει την επιθυμία για ζάχαρη και υπερεπεξεργασμένα τρόφιμα

Μειώνει την αποκατάσταση των μυών, το κίνητρο και τη σωματική απόδοση, καθιστώντας την τακτική άσκηση πιο δύσκολη στη διατήρηση. 

Με άλλα λόγια, η στέρηση ύπνου σαμποτάρει ενεργά τις υγιεινές συνήθειες, δημιουργώντας έναν αρνητικό βρόχο ανάδρασης που επιδεινώνει την την υγεία. 

Ο παράγοντας ορμονικής και κυτταρικής βλάβης 

Η χρόνια έλλειψη ύπνου αυξάνει την κορτιζόλη  ενώ μειώνει την αυξητική ορμόνη και τη μελατονίνη. 

Αυτή η ορμονική ανισορροπία επιταχύνει τη γήρανση, αποδυναμώνει την επιδιόρθωση των ιστών και αυξάνει τη φλεγμονή σε όλο το σώμα. 

Σε κυτταρικό επίπεδο, η στέρηση ύπνου σχετίζεται με βράχυνση των τελομερών, που συνδέεται με τη μειωμένη διάρκεια ζωής. 

Αυτό εξηγεί γιατί ακόμη και οι άνθρωποι που τρώνε καλά και παραμένουν δραστήριοι μπορούν να αντιμετωπίσουν σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία τους εάν υποκοιμούνται συνεχώς. 

Γιατί η κοινωνική απομόνωση δεν είναι πάντα χειρότερη από την απώλεια ύπνου; 

Η κοινωνική απομόνωση είναι ένας γνωστός παράγοντας κινδύνου για πρόωρη θνησιμότητα, αλλά η στέρηση ύπνου συχνά δρα πιο γρήγορα και πιο επιθετικά.

Η απώλεια ύπνου επηρεάζει άμεσα τη λειτουργία του εγκεφάλου, την καρδιαγγειακή υγεία και την ανοσοποιητική άμυνα — μερικές φορές μέσα σε λίγες μέρες ή εβδομάδες — ενώ η κοινωνική απομόνωση τείνει να ασκεί τις επιπτώσεις της σταδιακά. 

Στις σύγχρονες κοινωνίες, πολλοί άνθρωποι βιώνουν και τα δύο, αλλά η στέρηση ύπνου είναι συχνά ο κρυφός επιταχυντής. 

Η Σύγχρονη Κρίση Ύπνου 

Ο τεχνητός φωτισμός, η έκθεση σε οθόνες, τα ακανόνιστα προγράμματα, η εξάρτηση από την καφεΐνη και η συνεχής ψηφιακή διέγερση έχουν δημιουργήσει ένα παγκόσμιο έλλειμμα ύπνου. 

Πολλοί ενήλικες πλέον έχουν κατά μέσο όρο πολύ κάτω από τις συνιστώμενες 7-9 ώρες ανά νύχτα, συχνά χωρίς να συνειδητοποιούν τη σωρευτική ζημιά που προκαλείται. 

Ο κίνδυνος δεν είναι ένα μόνο ξενύχτι — είναι χρόνια συνεχούς υπο-ύπνου.

 Ο ύπνος δεν είναι παθητική ξεκούραση. Είναι ενεργή βιολογική επιδιόρθωση. 

Η επανειλημμένη διακοπή του αυξάνει τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου περισσότερο από ό,τι συνειδητοποιούν πολλοί άνθρωποι — μερικές φορές περισσότερο από την κακή διατροφή, την έλλειψη άσκησης ή την κοινωνική απομόνωση σε συνδυασμό. 

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΜΑΣ ΡΟΥΤΙΝΑ..

 

Η ντοπαμίνη 

Δεν αφορά απλώς το να νιώθουμε καλά. Σχετίζεται κυρίως με τη μάθηση . Βοηθά τον εγκέφαλό να καταλάβει 

ποιες πράξεις να επαναλαμβάνονται και ποιες συνήθειες πρέπει να ενισχύουμε 

Ένα συχνό λάθος είναι η αντίληψη ότι τα επίπεδα ντοπαμίνης πρέπει πάντα να αυξάνονται. 

Στην πραγματικότητα, τα επίπεδα των νευροδιαβιβαστών είναι φυσιολογικό να μεταβάλλονται.

Δεν θέλουμε να έχουμε συνεχώς πολύ υψηλά επίπεδα ντοπαμίνης, 

αλλά ένα υγιές σύστημα ντοπαμίνης. 

Αυτό που έχει σημασία είναι  η ντοπαμίνη να απελευθερώνεται με τον τρόπο που πρέπει.

Η πρωινή ρουτίνα που ενισχύει τη ντοπαμίνη

 Έκθεση στο ηλιακό φως

Η ιδανική πρωινή ρουτίνα για καλή διάθεση ξεκινά, στην πραγματικότητα, από το προηγούμενο βράδυ. 

Ο επαρκής ύπνος θέτει τις βάσεις για την επόμενη ημέρα.

Το να ανοίγετε τις κουρτίνες το πρωί και να αφήνετε το ηλιακό φως να πέσει στο πρόσωπό σας για λίγα λεπτά μειώνει τα συμπτώματα κατάθλιψης, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις εποχικής κατάθλιψης.

Η έκθεση στο φως επηρεάζει άμεσα  τον κιρκάδιο ρυθμό, σύμφωνα με το Harvard Health Publishing.

Ανεπαρκής καθημερινή έκθεση στο φως οδηγει τον εγκέφαλο να παράγει υπερβολική ποσότητα μελατονίνης και να απελευθερώνει λιγότερη σεροτονίνη με  αποτέλεσμα  

Νιώθετε πεσμένοι και χωρίς ενέργεια

Μικρές αλλά ουσιαστικές δραστηριότητες.

Είναι ένας εξαιρετικός τρόπος να ξεκινήσει η μέρα με λίγη ντοπαμίνη από την επίλυση ενός γρίφου. 

Η καινοτομία και τα θετικά απρόσμενα ερεθίσματα μπορούν να αυξήσουν τα επίπεδα ντοπαμίνης  και να συμβάλλουν στη συνολική υγεία του συστήματος ντοπαμίνης. 

 Ο εγκέφαλος διαθέτει ένα σύστημα ανταμοιβής που αυξάνει τη ντοπαμίνη όταν «συμβαίνει κάτι καλύτερο από το αναμενόμενο» και τη μειώνει όταν συμβαίνει κάτι χειρότερο.

Όταν, για παράδειγμα, μαθαίνετε μια νέα δεξιότητα και διαπιστώνετε ότι είστε απροσδόκητα καλοί σε αυτήν, 

ο εγκέφαλος πλημμυρίζει ντοπαμίνη.

Στείλτε μήνυμα σ έναν φίλο

όπως “Καλημέρα, πώς είσαι σήμερα;”.

«Οι άνθρωποι είναι βιολογικά προγραμματισμένοι για κοινωνική σύνδεση». 

Όταν δημιουργείτε ανθρώπινη επαφή,  βελτιώνεται η διάθεσή σας

Η παρατεταμένη απομόνωση και η έλλειψη επαφής με κοντινά πρόσωπα, όπως φίλους και οικογένεια, μπορεί να έχει επιπτώσεις στην υγεία. 

Η κοινωνική απομόνωση και το αίσθημα μοναξιάς αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης καρδιακών παθήσεων, άνοιας, κατάθλιψης και άλλων χρόνιων νοσημάτων, σύμφωνα με τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ (CDC).

Η σύνδεση με τους άλλους είναι εξαιρετικά ωφέλιμη, όχι μόνο για τον εγκέφαλο αλλά και για το σώμα μας.

ΑΝΟΙΑ...ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

 

Για δεκαετίες, η άνοια αντιμετωπιζόταν σχεδόν ως αναπόφευκτη συνέπεια 

της γήρανσης. 

Μια διάγνωση που ερχόταν αργά

Σήμερα, η επιστημονική εικόνα 

αλλάζει ριζικά. 

Σύμφωνα με μια , εκτενή διεθνή επιστημονική συμφωνία, εκατομμύρια περιστατικά άνοιας 

θα μπορούσαν να προληφθούν, όχι με κάποιο «θαυματουργό» φάρμακο, αλλά με στοχευμένες αλλαγές στον τρόπο ζωής . 

Οι ερευνητές παρουσίασαν έναν αναλυτικό  χάρτη πρόληψης, βασισμένο σε δεκάδες μελέτες, 

που καταλήγει σε ένα ξεκάθαρο συμπέρασμα: 

ο εγκέφαλος επηρεάζεται βαθιά 

από το π ώ ς  ζούμε, 

πολύ πριν εμφανιστούν τα πρώτα σημάδια νοητικής έκπτωσης.

Στο επίκεντρο βρίσκονται παράγοντες

κινδύνου που 

θεωρούνται τροποποιήσιμοι. 

Η απώλεια α κ ο ή ς που μένει 

χωρίς αντιμετώπιση, 

η αρρύθμιστη υπέρταση, 

η έλλειψη σωματικής δραστηριότητας, 

η κοινωνική απομόνωση και 

η μακροχρόνια έκθεση στην ατμοσφαιρική ρύπανση 

συνδέονται άμεσα με αυξημένο κίνδυνο άνοιας. 

Το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι όλοι αυτοί οι παράγοντες μπορούν, 

σε κάποιο βαθμό, να ελεγχθούν.

Οι ειδικοί τονίζουν ότι, ελλείψει οριστικής θεραπείας, 

η πρόληψη αποτελεί το πιο ισχυρό όπλο που διαθέτουμε σήμερα. 

Και αυτή δεν αφορά μόνο την τρίτη ηλικία. 

Αντίθετα, ξεκινά από τη μέση ηλικία, ή και νωρίτερα, όταν οι βλάβες στον εγκέφαλο μπορούν ακόμη να αναχαιτιστούν.

Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι τα γενικόλογα ή φοβικά μηνύματα δεν βοηθούν. 

Αντίθετα, χρειάζονται απλές, ξεκάθαρες οδηγίες που να δίνουν αίσθηση ελέγχου και όχι ενοχής. 

Για παράδειγμα, το μήνυμα ότι 

«η ρύθμιση της πίεσης προστατεύει και τον εγκέφαλο» 

είναι πιο αποτελεσματικό από ασαφείς προειδοποιήσεις.

Ένα ακόμη σημαντικό σημείο είναι 

Η πρόσβαση σε 

ακουστικά βαρηκοΐας, 

η έγκαιρη διάγνωση καρδιαγγειακών προβλημάτων και η ενίσχυση της κοινωνικής συμμετοχής δεν πρέπει να εξαρτώνται από τον τόπο κατοικίας ή το εισόδημα.

Τα στοιχεία είναι ανησυχητικά: 

ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν με άνοια αυξάνεται ραγδαία παγκοσμίως, 

ενώ οι κοινωνίες συνεχίζουν να επενδύουν λιγότερα στην πρόληψη σε σχέση με άλλες σοβαρές ασθένειες. 

Κι όμως, 

η επιστημονική γνώση υπάρχει . 

Αυτό που λείπει είναι η πολιτική βούληση και η συλλογική αλλαγή νοοτροπίας. 

Το μήνυμα των ειδικών είναι σαφές: 

δεν μπορούμε να περιμένουμε 

μια μελλοντική «θεραπεία» 

Κάθε χρόνο καθυστέρησης σημαίνει χιλιάδες νέες περιπτώσεις που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. 

Η άνοια δεν είναι αναπόφευκτη, 

αλλά η αδράνεια μπορεί να την κάνει να μοιάζει έτσι.

ΛΥΚΟΣ...ΟΧΙ ΑΥΤΟΣ...Ο ΑΛΛΟΣ

 

Ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος είναι μια χρόνια αυτοάνοση πάθηση που μπορεί να επηρεάσει 

το δέρμα, τις αρθρώσεις και τα νεφρά. 

Πολλοί μπερδεύονται σχετικά με τα αίτια, τα συμπτώματα και τη θεραπεία της νόσου.

Με απλά λόγια μαθαίνουμε τι σημαίνει να ζεις μ αυτή την πάθηση και πώς η σωστή φροντίδα βελτιώνει την ποιότητα ζωής.

Δυνητικά, μπορεί να οδηγήσει σε αναπηρία, απαιτώντας δια βίου ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Σε παγκόσμιο επίπεδο υπολογίζεται ότι  ξεπερνούν τα 5 εκατομμύρια. Στην χώρα μας υπολογίζεται ότι περίπου 8.000 άτομα πάσχουν από κάποια μορφή της νόσου.

Ο λύκος, είναι μία ρευματική πάθηση που ανήκει σε μια υποκατηγορία αυτοανόσων νοσημάτων τα οποία ονομάζονται νοσήματα κολλαγόνου. Προσβάλλει οποιοδήποτε όργανο του σώματος και τα συμπτώματα ποικίλλουν σημαντικά σε βαρύτητα και ένταση. Κοινό χαρακτηριστικό είναι ότι υπάρχει αρθρίτιδα και αντιπυρηνικά αντισώματα .

Οι άνθρωποι με λύκο έχουν κληρονομική προδιάθεση, αλλά αφορμή για να εμφανισθεί η νόσος μπορεί να είναι 

λοίμωξη, κάποια μεγάλη δυσκολία ή στενοχώρια (στρες) στη ζωή τους.

Οι νεότερες μελέτες δείχνουν ότι τα γονίδια συμβάλλουν μόνο σε ποσοστό 20-30% στην ανάπτυξή του. 

Για το υπόλοιπο 70-80% ευθύνεται το περιβάλλον (ήλιος, κάπνισμα, φάρμακα, μικρόβια ). 

Επομένως,  στο λύκο η κληρονομικότητα παίζει ρόλο, δευτερεύοντα.

Βασικό χαρακτηριστικό του είναι ότι το ανοσοποιητικό , που έχει ως  σκοπό την άμυνα έναντι μικροβίων και ιών, είναι υπερδραστήριο και παράγει αυτο-αντισώματα (κυρίως τα αντιπυρηνικά αντισώματα) τα οποία αναγνωρίζουν ως ξένα, ορισμένα στοιχεία του ίδιου του εαυτού. 

Το αποτέλεσμα είναι να επιτίθεται το υπερδραστήριο ανοσοποιητικό σε διάφορα όργανα, προκαλώντας φλεγμονή.

Υπάρχει επίσης ο δερματικός λύκος που σε αντίθεση με τον συστηματικό, το μόνο όργανο του σώματος που προσβάλλεται είναι το δέρμα.

Είναι μεταδοτικός;

Ο λύκος είναι εννέα φορές συχνότερος στις γυναίκες απ’ ό,τι στους άνδρες και συνήθως εμφανίζεται σε γυναίκες ηλικίας 14-40 ετών.Παρόλο που είναι πιο συχνός όταν υπάρχει οικογενειακό ιστορικό, μόνο 5 στα 100 παιδιά γονέων με λύκο εμφανίζουν συμπτώματα της νόσου.

O λύκος ΔΕΝ μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Η πάθηση μπορεί να αρχίσει απότομα με έντονα συμπτώματα ή πολύ ήπια και για χρόνια να είναι δύσκολη η διάγνωσή της. Η πορεία της (συνήθως) έχει διαστήματα με συμπτώματα (εξάρσεις) και διαστήματα χωρίς συμπτώματα (υφέσεις). Τα διαστήματα αυτά, ενδέχεται να είναι αρκετά μεγάλα. Συχνότερα συμπτώματα είναι τα εξανθήματα, η τριχόπτωση, πυρετός, εύκολη κούραση, πονοκέφαλος και πόνος στους μυς και στις αρθρώσεις, οι οποίες μπορεί να πρηστούν. 

Πολλά από αυτά τα συμπτώματα μπορεί να οφείλονται και σε απλά προβλήματα   ( ίωση) γι΄αυτό συνήθως δεν χρειάζεται εξέταση από ειδικό, παρά μόνο όταν επιμένουν πάνω από 1 ή 2 εβδομάδες χωρίς να βελτιώνονται.

Το δέρμα μπορεί να εμφανίσει κάθε είδους εξάνθημα. Περίπου το 50% των πασχόντων από Λύκο, έχουν μια κοκκινίλα στα μάγουλα και πολύ λίγοι έχουν το τυπικό εξάνθημα «πεταλούδας», που εκτός από τα μάγουλα εκτείνεται και στη ράχη της μύτης. Η ασθένεια, επηρεάζει και τα αγγεία, γι’ αυτό συχνά οι ασθενείς παρουσιάζουν διαδοχικά ωχρότητα και μελάνιασμα στα δάχτυλα όταν εκτίθενται στο κρύο. 

Η συγκεκριμένη διαταραχή είναι γνωστή ως φαινόμενο Raynaud.

Στα πιθανά συμπτώματα της ασθένειας, συγκαταλέγονται 

οι ορογονίτιδες (πλευρίτιδα, περικαρδίτιδα), 

η προσβολή των νεφρών (νεφρίτιδα), 

ή του ΚΝΣ (εγκεφαλίτιδα, επιληπτικοί σπασμοί και ψυχώσεις), 

η μυοσίτιδα, η μυοκαρδίτιδα και οι αιματολογικές εκδηλώσεις (αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία, θρομβοπενία, λευκοπενία ή λεμφοπενία). 

Η διαταραχή από τα νεφρά συνήθως δεν παρουσιάζεται με συμπτώματα και ανακαλύπτεται με εξέταση των ούρων. Ορισμένες φορές είναι απαραίτητο να γίνει βιοψία στο νεφρό, για να προσδιοριστεί ακριβώς η διαταραχή και η απαραίτητη θεραπεία.

Η διάγνωση του λύκου είναι κλινική, γίνεται δηλαδή από εξειδικευμένο ρευματολόγο μόνο μετά από προσεκτική αξιολόγηση των συμπτωμάτων, της κλινικής εξέτασης (αρθρίτιδα, εξανθήματα ) και των εργαστηριακών εξετάσεων. 

Επομένως η διάγνωση δεν μπορεί να βασισθεί σε μία εργαστηριακή εξέταση μόνο. Όποιος έχει θετικά ΑΝΑ δεν έχει οπωσδήποτε λύκο.

Οι περισσότεροι άνθρωποι (50% στη χώρα μας) έχουν ήπιο λύκο ο οποίος προσβάλει μόνο το δέρμα και τις αρθρώσεις και αντιμετωπίζεται με υδροξυχλωροκίνη μόνη της ή σε άλλες περιπτώσεις σε συνδυασμό με χαμηλές δόσεις κορτιζόνης.

Όταν πρόκειται για σοβαρότερη νόσο, χρησιμοποιούνται μεγαλύτερες δόσεις κορτιζόνης και ανοσοκατασταλτικά φάρμακα (αζαθειοπρίνη, μυκοφαινολικό, κυκλοφωσφαμίδη, ριτουξιμάμπη) καθώς και ο νεότερος ειδικός για τον ΣΕΛ βιολογικός παράγοντας μπελιμουμάμπη.

Η άποψη στο ευρύ κοινό ότι η κορτιζόνη, τα ανοσοκατασταλτικά ή τα βιολογικά φάρμακα είναι «βαριά» φάρμακα και έχουν πολλές παρενέργειες δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. 

Οι σύγχρονες θεραπείες ελέγχουν αποτελεσματικά τη νόσο και οδηγούν σε ύφεση στο 80-90% των περιπτώσεων.

Ακολουθήστε ισορροπημένη διατροφή και ξεκούραση.Προστατέψτε το δέρμα σας από τον ήλιο.

Ο λύκος μπορεί να είναι μια απαιτητική πάθηση, όμως με σωστή ενημέρωση και υποστήριξη η ζωή συνεχίζεται κανονικά.