ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΡΟΥΤΙΝΑ..

Την πρώτη μου κατάθλιψη την έπαθα όταν γύρισα από Στοκχόλμη.

Μικρή κι ωραία, παθαίνω σοκ.

Τι είναι τούτο ;

Ένιωθα να με ρουφά ένα πράγμα προς τα κάτω, κι εγώ που δεν ήξερα τότε ούτε που είναι η μύτη μου, και με είχα συνηθίσει αλλιώς, δεν μπορούσα να το παλέψω ούτε κατά διάνοια.

Πανικός δηλαδή.

Η μαμά ανήσυχη, μου δίνει μισό λεξοτανίλ να ηρεμήσω, κι εγώ που δεν έπαιρνα ούτε ασπιρίνη το καταπίνω ελπίζοντας να με σώσει.

Την επόμενη ξυπνάω χαράματα με μουδιασμένο το ένα πόδι.

Πανικός.

Παίρνω κρυφά το 166 να έρθουν να με πάρουν χωρίς να με πάρει η είδηση η μαμά, για να μην με δει να πεθαίνω.

Η κυρία στο τηλέφωνο ευγενικότατη.

Πείτε μου λέει ακριβώς τι έχετε;

Έχουν μουδιάσει τα πόδια της λέω και σβήνω. Έχετε πάρει κάτι μου λέει;

Ναι της λέω, ηρεμιστικά.

Πόσα και πότε ρωτάει, προσπαθώντας να κάνει την ψύχραιμη.

Μισό χθες το βράδυ της λέω.

Σιγή στο τηλέφωνο.

Μήπως να πάρετε πρώτα έναν ψυχολόγο μου λέει...

Δεν έφερα αντίρρηση. Κατάλαβα...

Είχε έρθει η ώρα να ξεκινήσω

το μεγάλο ταξίδι της ψυχοπνευματικής αναζήτησης, για το οποίο είχα ήδη νιώσει ένα σκίρτημα, όταν ο guest καθηγητής στην σχολή στην Στοκχόλμη μας είχε μιλήσει για το δικό του ταξίδι.

Εκεί ήταν η πρώτη φορά που αισθάνθηκα ότι αυτά που συχνά "έπιανα" μέσα μου να με τσιγκλάνε, και ενίοτε να κλωτσάνε, είχαν όνομα και λόγο ύπαρξης.

Η πρώτη ψυχολόγος που πήγα ήταν μια τεράστια αποτυχία.

Η δεύτερη κάπως καλύτερη.

Έμεινα με την τρίτη γιατί ως χαρακτήρας ήταν πολύ πιο κοντά σε οικεία μου πρόσωπα

(έτσι συμβαίνει, ασυνείδητη διαδικασία όμως).

Δεν τα παράτησα ποτέ.

Συνέχιζα ακόμα και όταν έπρεπε να αναρωτηθώ και να βάλω ξανά στο τραπέζι, όλα τα δεδομένα μου.

Ημέρα της ευτυχίας σήμερα και ήθελα να σας πω, ότι για να την πλησιάσουμε πρέπει να περάσουμε από την "κόλαση".

Δεν γίνεται αλλιώς.

Αξίζει όμως τον κόπο, και πέρα από την κάπως αστεία αλλά άκρως αληθινή ιστοριούλα για το πως ξεκίνησα, υπάρχει πόνος και κλάμα.

Πολύ και από τα δύο.

Γιατί η ζωή είναι απλή αλλά την έχουμε κάνει πολύ δύσκολη.