Ενας άνθρωπος με Hashimoto.
Οι εξετάσεις του «καλές».
Η TSH ρυθμισμένη.
Οι ορμόνες εντός στόχων.
Και όμως : Δεν είναι καλά.
Λεει
Κουράζομαι. Δεν έχω ενέργεια.
Δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου.
Δεν είμαι αυτός που ήμουν.
Γιατί η Hashimoto δεν ειναι απλώς ένα νούμερο , μια TSH που ανεβοκατεβαίνει, Αυτο θα τελείωνε μ ένα χάπι.
Αλλά δεν τελειώνει.
Γιατί η θυρεοειδίτιδα Hashimoto
δεν είναι νόσος του θυρεοειδούς.
Είναι νόσος διαταραγμένης ανοσολογικής ρύθμισης.
Και ο θυρεοειδής απλώς το όργανο που πληρώνει τον λογαριασμό.
Ας πάμε πολύ πιο πίσω.
Στο έντερο.
Εκεί που δεν γίνεται απλώς πέψη.
Εκεί που εκπαιδεύεται το ανοσο.
Εκεί που αποφασίζεται καθημερινά αν το σώμα θα ζήσει εν ειρήνη ή σε συναγερμό.
Το 70% του ανοσοποιητικού μας βρίσκεται στο έντερο. Όχι τυχαία.
Το έντερο είναι το μεγαλύτερο σύνορο του σώματος με τον έξω κόσμο.
Κάθε μέρα περνούν από εκεί
τρόφιμα, μικρόβια, μόρια, σήματα. Και το ανοσοποιητικό πρέπει να πάρει αποφάσεις.
Αυτό είναι τροφή. Αυτό είναι φίλος. Αυτό είναι εχθρός. Αυτό ανήκει σε μένα. Αυτό όχι.
Αυτό το μάθημα δεν το δίνει ένα όργανο.
Το δίνει το μικροβίωμα.
Τα 100 τρισεκατομμύρια μικρόβια που ζουν μέσα μας και χωρίς τα οποία δεν θα μπορούσαμε ούτε να ζήσουμε ούτε να ρυθμιστούμε.
Όταν το μικροβίωμα είναι ισορροπημένο, το ανοσοποιητικό μαθαίνει την ανοχή. Μαθαίνει να μην υπερβάλλει.
Να μην επιτίθεται χωρίς λόγο.
Να αντιδρά όταν πρέπει και να ηρεμεί όταν πρέπει.
Όταν το μικροβίωμα διαταράσσεται, το μήνυμα αλλάζει.
Το ανοσοποιητικό γίνεται καχύποπτο. Νευρικό. Υπεραντιδραστικό.
Σαν άνθρωπος που έχει ζήσει πολύ καιρό σε κίνδυνο και βλέπει απειλές παντού.
Στη θυρεοειδίτιδα Hashimoto, σχεδόν πάντα βρίσκουμε δυσβίωση.
Λιγότερα βακτήριδια που παράγουν βουτυρικό οξύ,
Περισσότερα που ενεργοποιούν φλεγμονώδεις οδούς.
Το βουτυρικό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι κεντρικός ρυθμιστής ανοχής. Τρέφει τα κύτταρα του εντέρου.
Κρατά σφιχτές τις συνδέσεις τους. Ενεργοποιεί τα ρυθμιστικά
Τ λεμφοκύτταρα, τα κύτταρα που λειτουργούν σαν φρένο στο ανοσοποιητικό.
Όταν το βουτυρικό μειώνεται, το φρένο χαλαρώνει.
Και τότε αρχίζει το επόμενο στάδιο.
Η αύξηση της εντερικής διαπερατότητας.
Το έντερο φυσιολογικά είναι φίλτρο υψηλής ακρίβειας.
Όταν όμως υπάρχει δυσβίωση, στρες, ορμονικές αλλαγές, φλεγμονή,
αυτό το φίλτρο χάνει την ακρίβειά του.
Μόρια που κανονικά δεν θα έπρεπε να περνούν στο αίμα, περνούν.
Βακτηριδιακά προϊόντα. Λιποπολυσακχαρίτες.
Ατελώς διασπασμένες πρωτεΐνες τροφών. Αλλεργιογόνα.
Τοξικές ουσίες.
Αυτά δεν προκαλούν λοίμωξη. Προκαλούν κάτι πολύ πιο ύπουλο. Χρόνια, χαμηλόβαθμη ανοσολογική διέγερση.
Ένα ανοσοποιητικό που δεν ξεκουράζεται ποτέ. Που βρίσκεται μόνιμα σε συναγερμό.
Και ένα ανοσοποιητικό σε μόνιμο συναγερμό κάποια στιγμή θα κάνει λάθος.
Εδώ μπαίνει η μοριακή μίμηση.
Κάποια από αυτά τα μόρια μοιάζουν δομικά με πρωτεΐνες του θυρεοειδούς.
Το ανοσοποιητικό ξεκινά να παράγει αντισώματα εναντίον τους.
Στόχος αρχικά είναι το ξένο.
Όμως λόγω της ομοιότητας, τα ίδια αντισώματα στρέφονται και εναντίον της θυρεοειδικής υπεροξειδάσης και της θυρεοσφαιρίνης.
Έτσι ξεκινά η αυτοανοσία.
Ο θυρεοειδής δεν έκανε κάτι λάθος. Απλώς βρέθηκε στο λάθος σημείο.
Και εδώ έρχεται κάτι που για πολλούς είναι αποκαλυπτικό.
Πολύ συχνά, τα συμπτώματα από το έντερο προηγούνται κατά χρόνια της διάγνωσης.
Φουσκώματα. Αέρια. Δυσκοιλιότητα ή διάρροια. Δυσανεξίες σε τρόφιμα που κάποτε δεν ενοχλούσαν. Σιδηροπενία χωρίς αιτία.
Χαμηλή βιταμίνη Β12.
Αίσθημα βάρους μετά το φαγητό.
Τίποτα από αυτά δεν είναι τυχαίο.
Είναι κομμάτια του ίδιου παζλ.
Η επιστήμη τα τελευταία χρόνια αρχίζει να το επιβεβαιώνει και κλινικά.
Μετα-αναλύσεις δείχνουν ότι
η βελτίωση του μικροβιώματος με προβιοτικά και συνβιοτικά
μπορεί να μειώσει την TSH και να αυξήσει τις ενεργές θυρεοειδικές ορμόνες Τ3 και Τ4.
Όχι μαγικά. Όχι αντικαθιστώντας τη θεραπεία. Αλλά βοηθώντας το ίδιο το σώμα να ρυθμιστεί καλύτερα.
Γιατί το έντερο δεν επηρεάζει μόνο το ανοσοποιητικό.
Επηρεάζει και την απορρόφηση κρίσιμων στοιχείων όπως το σελήνιο, το ιώδιο, ο ψευδάργυρος.
Χωρίς αυτά, ο θυρεοειδής δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά. Επηρεάζει και τη μετατροπή της Τ4 σε Τ3.
Επηρεάζει και τον άξονα
υποθάλαμος – υπόφυση – θυρεοειδής.
Και εδώ έρχεται το μεγάλο παράδοξο.
Μπορεί κάποιος να έχει τέλεια TSH και να μην είναι καλά.
Γιατί ρυθμίσαμε την οθόνη, αλλά όχι το πληκτρολόγιο.
Ρυθμίσαμε το αποτέλεσμα, όχι το σύστημα.
Η θυροξίνη είναι απαραίτητη.
Είναι σωτήρια.
Αλλά δεν διορθώνει τη δυσβίωση. Δεν αποκαθιστά τη διαπερατότητα του εντέρου.
Δεν επανεκπαιδεύει το ανοσοποιητικό.
Γι’ αυτό βλέπουμε ανθρώπους που ενώ είναι «ρυθμισμένοι», δεν ζουν καλά.
Και εδώ μπαίνει η ανθρώπινη διάσταση.
Γιατί όταν το έντερο δεν είναι καλά, δεν επηρεάζεται μόνο ο θυρεοειδής. Επηρεάζεται η διάθεση.
Η ενέργεια. Η αντοχή στο στρες.
Ο τρόπος που ξυπνάς το πρωί.
Ο τρόπος που σκέφτεσαι.
Ο τρόπος που αντιδράς.
Ο τρόπος που ζεις.
Το έντερο μιλάει με τον εγκέφαλο.
Με ορμόνες. Με νευροδιαβιβαστές.
Με ανοσολογικά σήματα.
Και όταν αυτός ο διάλογος διαταράσσεται, τίποτα δεν μένει ανεπηρέαστο.
Γι’ αυτό και η θυρεοειδίτιδα Hashimoto συχνά εμφανίζεται μετά από γεγονότα ζωής.
Εγκυμοσύνη. Τοκετό. Εμμηνόπαυση. Έντονο στρες.
Όχι επειδή αυτά προκαλούν τη νόσο από μόνα τους, αλλά επειδή πιέζουν ένα ήδη ευάλωτο σύστημα.
Είναι ο διακόπτης που ενεργοποιεί κάτι που προϋπήρχε.
Η προσέγγιση λοιπόν δεν χρειάζεται φόβο. Δεν χρειάζεται ακραίες δίαιτες.
Δεν χρειάζεται εμμονή.
Χρειάζεται κατανόηση.
Στήριξη του εντέρου.
Διατροφή που θρέφει το μικροβίωμα. Στοχευμένη χρήση προβιοτικών.
Ύπνο. Ρυθμό. Μείωση του χρόνιου στρες. Λιγότερο επεξεργασμένο φαγητό. Περισσότερη φροντίδα.
Η θυρεοειδίτιδα Hashimoto δεν είναι τιμωρία. Είναι μήνυμα.
Μήνυμα ότι το σώμα έχασε την ισορροπία του. Και η ισορροπία δεν αποκαθίσταται με πόλεμο.
Αποκαθίσταται με ρύθμιση.
Όταν καταλάβουμε ότι το έντερο είναι το πληκτρολόγιο και ο θυρεοειδής η οθόνη, τότε αλλάζει ο τρόπος που βλέπουμε τη νόσο.
Και τότε, για πρώτη φορά, δεν προσπαθούμε απλώς να επιβιώσουμε. Αρχίζουμε πραγματικά να ζούμε.
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου